Τετάρτη, 6 Οκτωβρίου 2010

Το νούμερο 147


147. Αυτό ήταν το νούμερο μου στη σειρά του ΙΚΑ. Όλα ξεκίνησαν όταν αποφάσισα να ξεμπερδέψω με αυτήν τη εκρεμμότητα που είχα από το προαναφερθέν ταμείο. Και την είχα μήνες αυτήν την εκρεμμότητα, αλλά έχω μάθει να αποφεύγω καλλιτεχνικά οτιδήποτε διαταράσει την ψυχική μου ηρεμία. Και μιλάμε για το ΙΚΑ. Χίλιες φορές να χρειαζόταν να καταστρέψω το δαχτυλίδι στις φλόγες της Μόρντορ ένω εκατομμύρια όρκ με κυνηγάνε για να μου φάνε τα άντερα.

Άλλα όπως θα έλεγε και ο Κοέλο ότι αποφεύγεις αργά η γρήγορα το βρίσκεις μπροστά σου. Βέβαια ο Πάουλο θα το πλαισίωνε και με μια σκήνη άρρωστης σεξουαλικής διαστροφής ανάμεσα σε ένα αστρομαχητή του φωτός (ή κάτι τέτοιο) και μια γυναίκα ταλαιπωρημένη από τη μοίρα που έχει πάει με τη μισή Βραζιλία.

Πήγα με το ποδήλατο. Το αυτοκίνητο είναι απαγορευτικό στην περιοχή ΙΚΑ λόγω πάρκινγκ. Έφτασα και το κλείδωσα απ' έξω. Τα φιλαράκια του Αυτιά όμως που μπαινόβγαιναν με κοίταζαν λες και προσγειώθηκα με διαστημόπλοιο. Ποδήλατο είναι θείο! Οπλίστηκα με το πλέον σαρδόνιο χαμόγελο μου και μπήκα.

Είχε γύρω στα 50 νούμερα αναμονή. Έξω από το ταμείο περίμεναν δηλαδή καμιά τριανταριά άτομα. Θα μου πείτε οι υπόλοιποι 20 γιατί είχαν πατήσει το κουμπάκι για σειρά προτεραιότητας; Γιατί έτσι! Κουμπάκι είναι, πάτα το και παρέ το χαρτάκι, όλο και κάποια δουλειά θα σου προκύψει από το συγκεκριμένο ταμείο. Είπαμε έξω από το ταμείο περιμέναμε 30 περίπου νούμερα. Μεσα από το ταμείο ήταν μόνο δύο που παρίσταναν οτι εξυπηρετούσαν τα 30!

Όταν περιμένεις σε μια ουρά που την εξυπηρετούν δύο άτομα ποιες είναι οι πιθανότητες να πέσεις στον έναν ή στον άλλον; Ή να πέσει κάνένας μετεωρίτης και να τελειώσει εκεί η ιστορία; Νομιζω ότι υπάρχει ένας πολύπλοκος αλγόριθμος που περιλαμβάνει πολλές παραμέτρους οπώς χαζομάρα υπαλλήλου, όρεξη συνταξιούχου για γκρίνια, αριθμό απαιτούμενων πιστοποιητικών κ.α.

Θα έπεφτα ή στην "Αργή" ή στην "Τρέλη". Βέβαια και οι δύο αργές και τρελές ήταν, άλλα η μια ήταν πιο αργή και η άλλη πιο τρελή. Δεν ήθελα να πέσω στην "Αργή". Την τελευταία φορά είχε κάνει έναν αιώνα να κάνει μια εκτύπωση (πσσσσ!) ένω με άλλο χέρι έτρωγε ένα σοκολατένιο γλυκό το οποίο έλιωνε και έσταζε στα ρούχα και στα χαρτιά του γραφείου της ένω μίλαγε με φωνή Darth Vader (Πουυυ.. είναι.... -παύση 5 sec- το... πιστοποιητικό....;). Η "Τρελή" από την άλλη ήταν όλο τσιρίδα και παράνοια αλλά σαφώς αποδοτικότερη.

Και όπως θα έλεγε και ο Κοέλο (σε μια σκηνή που 147 βεδουίνοι νομάδες βιάζουν μια παρθένα που έψαχνε το Φως της Ζωής - αλλά τελικά βρήκε 147 ξαναμμένους βεδουίνους νομάδες - και κατά βάθος το ευχαριστιέται) όταν θέλεις κάτι πάάάάάρα πολύ, όόόόόλο το Σύμπαν συνομοτεί και.. σε γράφει στα @@ του! Έτσι έπεσα στην "Αργή".

Ξαφνικά όλα σταμάτησαν. Ο χρόνος κυλούσε πιο αργά. Οι ομιλίες έγιναν πιο βαριές. Τα ρολόγια στους τοίχους άρχισαν να λιώνουν. "Φέρεεεε.... μου.... τα.... ένσημα.... σου...". FUCK. Δεν τα είχα. Έπρεπε να τα βρει στον υπολογιστή. Και να τα εκτυπώσει. Νομίζω οτί έναν αιώνα μετά τα κατάφερε. Και μετά και άλλα κλίκ. Ένα κάθε λεπτό. Και έγραφε κιόλας. Ένα γράμμα τη φορά. Τόόόόόόσο αργά. Μα τόόόόόσο αργά. Το μόνο που με ένοιαζε ήταν να προλάβει να σφραγίσει το γ***βιβλιάριο πριν, ξέρω γω, "σβήσει" και απλά πέσει πάνω στο γκισέ και το κουφάρι της μείνει εκεί μέχρι να αποσυντεθεί πλήρως χώρις να το καταλάβει απολύτως κανένας.

Κάποια στιγμή, όσο τυχαία έγινε το Big Bang, πάτησε τη γ******* σφραγίδα στο γ***βιβλιάριο. Το πήρα και άρχισα να κινούμαι με κατεβασμένο το κεφάλι στο διαστημόπλοιό μου. Έπρεπε να φύγω γρήγορα από εκεί αλλίως θα γινόμουν και έγω ζόμπι. Ο Αστρομαχητής του Φωτός-Και-Της-Απόλυτης-Αλήθειας-Που-Ακολουθεί-Το-Μονοπάτι-Του-Πεπρωμένου είχε πετύχει το έργο του. Και ευτυχώς χωρίς να χρειαστεί να αντιμετωπίσει κανέναν ξαναμμένο βεδουίνο.

"When you want something, all the universe conspires in helping you to achieve it."
Paulo Coelho

"Screw you guys... I'm going home!"
Eric Cartman



ΣτΣ: Πρίν καταλήξω στο συγκεκριμένο γκισέ χρειάστηκα να ρωτήσω διάφορους για το που-πως-πότε θα έπρεπε να πάω. Δεν έβγαλα άκρη. Με κανέναν. Ο μόνος που με εξυπηρέτησε και κατάφερα να συνενοηθώ εκεί μέσα ήταν ένα άτομο με ειδικές ανάγκες. Ευχαριστώ ρε φίλε. Όσο για τους υπόλοιπους... τα συμπεράσματα δικά σας.