Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010

Άπατρις


Το άρθρο αυτό θα ξεφύγει λίγο από τη γραμμή του μπλόγκ. Ζητώ συγνώμη από όσους περίμεναν κάτι διασκεδαστικό. Θα επανορθώσω με την πρώτη ευκαιρία που θα μου δώσει η ζωή.

17 Απριλίου 2010
15.000 περίπου Έλληνες έδωσαν στον γραπτό διαγωνισμό της Εθνικής Τράπεζας. 15.000 οικογένειες, γονείς που ανησυχούν για τα παιδιά τους, τα παρότρυναν να δώσουν αυτές τις εξετάσεις. Σκαρφίζονταν τρόπους να ευνοηθεί το παιδί τους σε αυτό το διαγωνισμό. Για να πιάσει μια θέση ταμία-κλητήρα σε κάποια τράπεζα. Για ένα μισθό -με τα τότε δεδομένα- της τάξης των 1.000 Ευρώ.

5 Μαίου 2010 - πρωί
3 Έλληνες, 3 άνθρωποι, 3 παιδιά γονιών σαν κι αυτούς που αναφέρω παραπάνω, πήγαν για δουλειά. Από τους 3, η μία έγκυος στον τέταρτο μήνα. Κυοφορούσε την ελπίδα αυτού του κόσμου.
Πανελλαδική απεργία. Οι ίδιοι δεν απήργησαν. Είτε γιατί δεν μπορούσαν να χάσουν και άλλα από τα λιγοστά χρήματα που έβγαζαν. Είτε γιατί απεργία για αυτούς θα σήμαινε και απόλυση. Είτε γιατί δεν ήθελαν.

5 Μαίου 2010 - μεσημέρι
Αυτοί οι 3 άνθρωποι δεν θα γυρίσουν ποτέ σπίτι τους. Όπως γράφτηκε από κάποιον: "Το πρωί της 5ης Μαίου κάποιος εργαζόμενος έφυγε βιαστικά για τη δουλεία του. Επειδή είχε αργήσει δεν πρόλαβε να φιλήσει και να χαιρετήσει την έγκυο γυναίκα του." Μαζί με αυτούς τους 3 ανθρώπους χάθηκε και ένας τέταρτος. Η ελπίδα αυτού του κόσμου. Ίσως όταν μεγάλωνε να γινόταν μια όμορφη κοπέλα, ίσως ζωγράφος, ίσως μηχανικός. Ίσως και να έκανε παιδιά. Ή ίσως να ήταν αγόρι. Και να του άρεσε το ποδόσφαιρο. Στα 16 του να τα έφτιαχνε με τη Μαρία. Να ήθελε να γίνει αρχιτέκτονας. Και οι γονείς του να καμάρωναν.

6 Μαίου 2010
Δεν αντέχω άλλο αυτό το παραμύθι με τις ευθύνες. Δεν το δέχομαι σαν σκεπτόμενος άνθρωπος. Δεν κατηγορώ λοιπόν κανέναν.

Ποιός φταίει;

ΕΓΩ

Ναι, μόνο εγώ. Δεν με ενδιαφέρει το ύψος της ευθύνης κάθε άλλου ανθρώπου/φορέα/οργανισμού. Είμαι μέρος αυτής της κοινωνίας, πολίτης αυτού του κόσμου. Είμαι μέρος του προβλήματος, και μέρος της λύσης. Δεν μιλάω λοιπόν σε κανέναν. Μιλάω μόνο σε μένα και με ΚΑΤΗΓΟΡΩ για όλα όσα συμβαίνουν γύρω μου. Και όταν ο ένοχος είναι ο εαυτός σου, δεν ξεφεύγεις. Δεν υποκρίνεσαι. Δεν μπορείς να τα "μασήσεις".

Προκαλώ τον καθένα, για πρώτη φορά, να μην κατηγορήσει κανέναν. Για πρώτη φορά να κατηγορήσει το εαυτό του. Ο πραγματικός εχθρός είναι αυτός που εθελοτυφλεί για την ατομική του ευθύνη.

Ας αναλογιστεί λίγο ο καθένας μόνος του που έφταιξε. Τι έκανε λάθος -μικρό ή μεγάλο- και τι μπορεί να κάνει για να γίνει καλύτερος. Όχι για να σώσει τον κόσμο, όχι για να διαμαρτυρηθεί για τη χώρα ή τη δουλειά του. Για να γίνει αυτός λίγο καλύτερος.

Δεν έχω πολλές ελπίδες. Κανείς δεν έχει. Αυτή η χώρα μου προσέφερε μόρφωση, παιδεία, οικογένεια, ελεύθερο πνεύμα, κριτική σκέψη. Και όλα αυτά για να μπορώ σήμερα να φωνάξω ότι για όλα αυτά που συμβαίνουν ΦΤΑΙΩ ΕΓΩ. Για να τολμώ σήμερα να πω ότι για πρώτη φορά νοιώθω άπατρις.

1 σχόλιο: