Δευτέρα, 17 Μαΐου 2010

Λίίίγο τρελός...


Για να συνεννογιονομάστενε (aka συνεννοούμαστε) θα ορίσουμε επίπεδα. Όλες οι παρακάτω περιπτώσεις είναι ιατρικά αποδεκτές να κυκλοφορούν ελεύθερες. Γιατί αν δεν ήταν θα ήμασταν όόόόλοι μέσα. Γιατί όλοι βολτάρουμε πάνω-κάτω στα επόμενα επίπεδα. Άλλοι κόβουν βόλτες. Άλλοι ανεβαίνουν κάμποσο και σταματάνε. Άλλοι πάλι, ξανά προς την δόξα τραβούν...

  • Λίγο τρελός: Αυτός που περπατάει στο πεζοδρόμιο και προσπαθεί να πατάει μόνο μέσα στα τετράγωνα πλακάκια αποφεύγοντας τις γραμμές. Και λοιπά αντίστοιχα ψυχαναγκαστικά.
  • Λίίγο τρελός: Αυτός που έχει πιάσει τον εαυτό του να μιλάει στον... εαυτό του. Στο μπάνιο, στο δρόμο, στη δουλειά, στον ύπνο κ.ο.κ.
  • Λίίίγο τρελός: Αυτός που δείχνει καλά. Συμπεριφέρεται καλά. Δεν έχει ψυχαναγκαστικά και αυτο-ομιλίες. Παρ' όλα αυτά, το ματάκι γυαλίζει. Πολύ. Διατηρεί ακόμα μια αξιοπρεπή ποσότητα λογικής. Και αν την ψιλιαστεί και τα βάλει κάτω, βλέπει ότι κάπου έχει χαθεί το μπαλάκι. Που είναι το μπαλάκι; Οεο;
  • Λίίίίγο τρελός: Αυτός καρφώνεται. Είναι σαν να έχει βήχα. Ή έρωτα. Δεν κρύβεται. Λίγο πολύ τον έχουν πάρει γραμμή οι περισσότεροι. Μπορεί να λειτουργήσει στην οργανωμένη κοινωνία. Την κάνει πιο πιπεράτη όμως. Ειδικά αν απασχολείται σε κομβική θέση υπαλλήλου. Χαρά του να "εξυπηρετεί" κόσμο. Απολαυστικότατος.
  • Λίίίίίγο τρελός: Η ναυαρχίδα του στόλου. Ο "πεντάστερος". Φυσικό ταλέντο. Γουάκα-Γουάκα. Ωραία που είν' η νύφη μας, και ωραία τα προικιά της. Όλοι ξέρουμε τουλάχιστον έναν. Αν δεν ξέρεις κάποιον, προβληματίσου. Λέμε τώρα. Που ξέρεις. Ίσως ξέρουν οι φίλοι σου. Γκούχου-γκούχου...
--------------------------------------------------------------------------------------

19 Ιανουαρίου 2010: Ο γράφων δηλώνει "λίγο τρελός". Έχει κάνει και σχετική επίσκεψη σε κλινική. "Χωρίς ενεργό ψυχοπαθολογικό στον παρόντα χρόνο" η γνωμάτευση. Αυτό όμως είναι πια παρελθόντας χρόνος. Περισσότερα στο άρθρο "Ανάλυσέ το".

12 Μαρτίου 2010: Ο γράφων δηλώνει "λίίγο τρελός". Αρχίζει και γράφει περίεργα πράγματα στο blog του. Και φτιάχνει και περίεργες εικόνες. Και καλά τέχνη. Ναι ρε, στάνταρ. Κεντρικό θέμα; Ότι φλερτάρει με την παράνοια. Περισσότερα στο άρθρο "Stop the world! I want to get off!".

17 Μαΐου 2010: Ο γράφων δηλώνει πια "λίίίγο τρελός". Κάπου την ψιλιάζεται την δουλειά. Δεν θεωρεί ότι φλερτάρει με την παράνοια. Για την ακρίβεια φασώνεται μαζί της πια. Με την αξιοπρεπή ποσότητα λογικής που ακόμα διαθέτει προσπαθεί να ισορροπήσει την κατάσταση. Η αλήθεια είναι ότι του αρέσει αυτό το level. Λέει να μείνει. Απλά ελπίζει να γλιτώσει τα παραπάνω. Αλλιώς προβλέπεται ένα θεαματικό καλοκαίρι. Περισσότερα.. σύντομα.

Δευτέρα, 10 Μαΐου 2010

WTF u lookin' at?


I Don’t Have An Attitude Problem,
You Have A Perception Problem!


Ατάκα της ημέρας. Προς όλους. Κυρίως προς εκείνους που τους εκνευρίζω.
Έτσι για να φτιάχνει η διάθεση. Προωθήστε την.
Η συμπεριφορά μου είναι μια χαρά. Η αντίληψη κάποιων θέλει δουλειά όμως.
Αν σε θίγει... πέτυχα το σκοπό μου.
Γιατί εσύ μόλις εκνευρίστηκες. Αλλα εγώ σφυρίζω ανέμελα. 1-0.
Ανταποδίδω χαμόγελα σε όλους τους υπόλοιπους.
Καλή εβδομάδα!



PS: Ατάκα με τιμή δανεισμένη από kouloukeas

Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010

Άπατρις


Το άρθρο αυτό θα ξεφύγει λίγο από τη γραμμή του μπλόγκ. Ζητώ συγνώμη από όσους περίμεναν κάτι διασκεδαστικό. Θα επανορθώσω με την πρώτη ευκαιρία που θα μου δώσει η ζωή.

17 Απριλίου 2010
15.000 περίπου Έλληνες έδωσαν στον γραπτό διαγωνισμό της Εθνικής Τράπεζας. 15.000 οικογένειες, γονείς που ανησυχούν για τα παιδιά τους, τα παρότρυναν να δώσουν αυτές τις εξετάσεις. Σκαρφίζονταν τρόπους να ευνοηθεί το παιδί τους σε αυτό το διαγωνισμό. Για να πιάσει μια θέση ταμία-κλητήρα σε κάποια τράπεζα. Για ένα μισθό -με τα τότε δεδομένα- της τάξης των 1.000 Ευρώ.

5 Μαίου 2010 - πρωί
3 Έλληνες, 3 άνθρωποι, 3 παιδιά γονιών σαν κι αυτούς που αναφέρω παραπάνω, πήγαν για δουλειά. Από τους 3, η μία έγκυος στον τέταρτο μήνα. Κυοφορούσε την ελπίδα αυτού του κόσμου.
Πανελλαδική απεργία. Οι ίδιοι δεν απήργησαν. Είτε γιατί δεν μπορούσαν να χάσουν και άλλα από τα λιγοστά χρήματα που έβγαζαν. Είτε γιατί απεργία για αυτούς θα σήμαινε και απόλυση. Είτε γιατί δεν ήθελαν.

5 Μαίου 2010 - μεσημέρι
Αυτοί οι 3 άνθρωποι δεν θα γυρίσουν ποτέ σπίτι τους. Όπως γράφτηκε από κάποιον: "Το πρωί της 5ης Μαίου κάποιος εργαζόμενος έφυγε βιαστικά για τη δουλεία του. Επειδή είχε αργήσει δεν πρόλαβε να φιλήσει και να χαιρετήσει την έγκυο γυναίκα του." Μαζί με αυτούς τους 3 ανθρώπους χάθηκε και ένας τέταρτος. Η ελπίδα αυτού του κόσμου. Ίσως όταν μεγάλωνε να γινόταν μια όμορφη κοπέλα, ίσως ζωγράφος, ίσως μηχανικός. Ίσως και να έκανε παιδιά. Ή ίσως να ήταν αγόρι. Και να του άρεσε το ποδόσφαιρο. Στα 16 του να τα έφτιαχνε με τη Μαρία. Να ήθελε να γίνει αρχιτέκτονας. Και οι γονείς του να καμάρωναν.

6 Μαίου 2010
Δεν αντέχω άλλο αυτό το παραμύθι με τις ευθύνες. Δεν το δέχομαι σαν σκεπτόμενος άνθρωπος. Δεν κατηγορώ λοιπόν κανέναν.

Ποιός φταίει;

ΕΓΩ

Ναι, μόνο εγώ. Δεν με ενδιαφέρει το ύψος της ευθύνης κάθε άλλου ανθρώπου/φορέα/οργανισμού. Είμαι μέρος αυτής της κοινωνίας, πολίτης αυτού του κόσμου. Είμαι μέρος του προβλήματος, και μέρος της λύσης. Δεν μιλάω λοιπόν σε κανέναν. Μιλάω μόνο σε μένα και με ΚΑΤΗΓΟΡΩ για όλα όσα συμβαίνουν γύρω μου. Και όταν ο ένοχος είναι ο εαυτός σου, δεν ξεφεύγεις. Δεν υποκρίνεσαι. Δεν μπορείς να τα "μασήσεις".

Προκαλώ τον καθένα, για πρώτη φορά, να μην κατηγορήσει κανέναν. Για πρώτη φορά να κατηγορήσει το εαυτό του. Ο πραγματικός εχθρός είναι αυτός που εθελοτυφλεί για την ατομική του ευθύνη.

Ας αναλογιστεί λίγο ο καθένας μόνος του που έφταιξε. Τι έκανε λάθος -μικρό ή μεγάλο- και τι μπορεί να κάνει για να γίνει καλύτερος. Όχι για να σώσει τον κόσμο, όχι για να διαμαρτυρηθεί για τη χώρα ή τη δουλειά του. Για να γίνει αυτός λίγο καλύτερος.

Δεν έχω πολλές ελπίδες. Κανείς δεν έχει. Αυτή η χώρα μου προσέφερε μόρφωση, παιδεία, οικογένεια, ελεύθερο πνεύμα, κριτική σκέψη. Και όλα αυτά για να μπορώ σήμερα να φωνάξω ότι για όλα αυτά που συμβαίνουν ΦΤΑΙΩ ΕΓΩ. Για να τολμώ σήμερα να πω ότι για πρώτη φορά νοιώθω άπατρις.

Τετάρτη, 5 Μαΐου 2010

Δουλεια. Βάλτε τον τόνο κατά την κρίση σας!

Θα γκρινιάξω. Αλλά θα το κάνω οργανωμένα. Με bullets.

Ας ξεχωρίσουμε για αρχή δύο είδη τύπων:

Τύπος A: Ο εκάστοτε αφεντικός, διευθυντής, υπεύθυνος προσωπικού, συνεντευξιάρης κλπ. Το Α συμπληρώστε το με φαντασία. Ανεπαρκής, Άχρηστος, Αστείος, Αι-σιχτίρ-πια κ.α.

Τύπος Β: Ο εκάστοτε εξιδικευμένος πτυχιούχος που ψάχνει να βρεί τι να το κάνει το πτυχίο του. Την έτοιμη απάντηση στο "Τι να το κάνω το πτυχίο μου;" που στάνταρ σκεφτήκατε όλοι την έχει σκεφτεί και ο εξιδικευμένος πτυχιούχος αλλά λέει να προσπαθήσει λίγο πριν αποπειραθεί να την εφαρμόσει. Το Β δεν θέλει φαντασία να συμπληρωθεί. Βλάκας.

Πάμε λοιπόν...

  • Σκηνικό 1ο:
Τύπος Α: "Πολύ-σημαντικό-διοικητικό-πρόσωπο-σε-πολύ-σημαντική-διοικητική-θέση-ενός-πολύ-σημαντικού-φορέα".
Τύπος Β: Ηλεκτρ. Μηχ. και Μηχανικός Υπολογιστών

Α: Μηχανικός ε; Ε να σε βάλουμε στις κατασκευές!
Β: Εεε.. Βασικά, Μηχανικός Υπολογιστών.
Α: Α! Δίκτυα και τέτοια δηλαδή;
Β: Εεε... Βασικά, όχι μόνο δίκτυα. Και δίκτυα.
Α: Κατάλαβα... Προγραμματιστής και έτσι!
Β: Όχι μόνο προγραμματιστής. Ο μηχαχικός ασχολείται με μία ευρεία...
Α: Μπράβο, μπράβο, μια χαρά!

Ερώτηση για τα 200.000!!! Τι σημαίνει Μηχανικός;;; Το ΤΣΜΕΔΕ το θυμάται μόνο όταν θέλει 1000 Ευρώ το εξάμηνο εισφορά...

  • Σκηνικό 2ο:
Τύπος Α: "Διευθυντής σε μεγάλη -πάρα πολύ μεγάλη- πολυεθνική εταιρία".
Τύπος Β: Ηλεκτρ. Μηχ. και Μηχανικός Υπολογιστών

Σε συνέντευξη, αφού ο Α έχει ρωτήσει ένα κάρο επιστημονικά πράγματα που κάποιος του έχει γράψει σε ένα χαρτί χωρίς να έχει ιδέα τι σημαίνουν ΚΑΙ αφού του έχουν απαντηθεί όλα επιτυχώς από τον Β.

Α: Από κομπιούτερ ξέρεις;
Β: ...

Τι να του πείς εκεί. Οχι, πες μου, τι να του πείς! Θυμίζει το ανέκδοτο στο στρατό. "Από Γουίντοζ ξερσ' ρε ζαγάρ'; Πάρε ένα πανί και γυάλιστα τότε!". (Βασικά όχι τόσο ανέκδοτο - με βεβαιότητα πια μπορώ να πώ ότι περιγράφει πραγματικά γεγονότα!)

  • Σκηνικό 3ο:
Τύπος Α: Συνεντευξιάρης
Τύπος Β: Απόφοιτος Διοίκησης Επιχειρήσεων

Α: Για πες μου λίγα λόγια για τον χαρακτήρα σου... Πες μας τα θετικά σου στοιχεία.
Β: Είμαι τελειομανής, φιλόδοξος και λειτουργώ πολύ καλά υπό πίεση...
Α: Υπέροχα! Και ποια νομίζεις ότι είναι τα αρνητικά σου;
Β: Αρκετές φορές παραμερίζω την προσωπική μου ζωή και αφοσιώνομαι στη δουλειά μου...

Δουλευόμαστε και μεταξύ μας πια. Και μετά τις 2 το βράδυ κάνουμε και καλές... πίτες.

  • Σκηνικό 4ο:
Τύπος Α: Συνεντευξιάρης για μεγάλη και σίγουρη ασφαλιστική εταιρία. Αλλά δεν λέμε ποια.
Τύπος Β: 1000+ Μηχανικοί

Η αγγελία ζήταγε μηχανικούς. 4 μηχανικούς. Ανταποκρίθηκαν χιλιάδες. Από όλη την Ελλάδα. Πέρασαν αρκετές συνεντεύξεις. Τελικά, μετά κάμποσο καιρό τους ανακοίνωσαν οτι αν και η αγγελία έλεγε μηχανικούς -software engineers- τελικά οι θέσεις ήταν για ασφαλιστές. Ναι, ναι, εκείνα τα door-to-door τυπάκια. Πάλι καλά που δεν έψαχναν παιδί για το κυλικείο...

Και όλα τα παραπάνω τα τραβάμε για πενταροδεκάρες μισθό. Μπορώ να απαριθμήσω άπειρες τέτοιες περιπτώσεις. Αλλά εκνευρίζομαι εύκολα. Οπότε το λήγω εδώ. Και σαν νέος "Τύπος Β" και εγώ, θέτω το ερώτημα για μία ακόμα φορά:

Τι να το κάνω το πτυχίο μου;

(Θα μου έλεγα τώρα...)