Παρασκευή, 5 Μαρτίου 2010

Το κορίτσι και το μπουκάλι

Ναι, έπεσα και εγώ στην παγίδα... Ειλικρινά δεν έχω λόγο να γράψω αυτό το άρθρο. Αλλά σκεφτείτε επισκεψιμότητα που θα πάρει το blog μόνο και μόνο από τα συγκεκριμένα tags! Οπότε αν βρεθήκατε εδώ από κάποια μηχανή αναζήτησης... καλά κάνατε, διαβάστε με! Εδώ που φτάσαμε όμως ας σχολιάσουμε κιόλας...

1- Μπράβο η κοπέλα. Μπράβο. Εγώ την καμαρώνω. Αφού το κάνει που το κάνει, το κάνει και σε κάμερα! Και το κάνει καλά... Και όσοι το παίζουν υπεράνω, ποιοτικοί και γενικά χαλαροπιλατογιούχου, ας μην το δουν. Έγω θα το βλεπώ δύο φορές τη μέρα, πρωί βράδυ. Έντολή γιατρού.

2- Έγινε. Αυτό που ψάχνουμε όλοι. Να γίνουμε. 100.000 κομμάτια σε μία μέρα και έγινε. Και άλλοι δουλεύουν για 700 ευρώ. Και γ*****ούντε στη δουλειά. Θα μου πείς, και η Τζούλια τι κάνει...

3- Άκουσα ιστορίες για πατεράδες και γιούς που ο ένας μετά τον άλλον αγοράζανε το άξιο dvd! Και όπως είπε ο κολλητός Σ. "Ακόμα και όσοι δεν είναι εξοικειωμένοι με την νέα τεχνολογία πρέπει να δουν το ντοκυμαντέρ αυτό, και έχουμε ευθύνοι εμείς οι 'γνώστες' να τους βοηθήσουμε. Ακόμα και στους πατεράδες μας!"

4- Τεχνική, στυλ, καλή διάθεση, πνεύμα συνεργασίας, φωτογένεια. Μια τέτοια παραγωγή είναι τέχνη, και σαν τέχνη πρέπει να την αντιμετωπίζουμε.

5- Πόνεσε όμως η κοπέλα. Το είπε. Και όχι ότι να'ναι πόνος. Άρτια γνώση ανατομίας. Ξέρει ακριβώς που πονάει. Και κυρίως γιατί.

6- Η σαμπάνια μου άρεσε. Ήταν το κάτι διαφορετικό. Και όχι μόνο αισθητικά και καλλιτεχνικά. Ήταν συνάμα και μια επιστημονική μελέτη, μια απόπειρα επεξήγησης ενός φαινομένου, γνωστό ως bottleneck (http://en.wikipedia.org/wiki/Bottleneck), που συχνά απαντάται σε σε πολλούς τομείς της κοινωνίας μας. Ε τώρα και σε έναν παραπάνω.

7- Την ίδια ώρα που κυκλοφόρησε το dvd γίνονταν ανακοινώσεις για φόρους, αυξήσεις και περικοπές. Απόλυτη οικονομική κρίση. Και; Ειλικρινά δεν νοιάστηκε κανείς. Στο κάτω κάτω, η Τζούλια μας έκανε μια περίληψη για το πως θα είναι και η ζωή των υπολοιπών με τα νέα μέτρα που έρχονται. Και ναι, θα πονέσουμε και εμείς. Ας το κάνουμε τουλάχιστον με στυλ, όπως η Τζούλια μας.

8- Τον τύπο δεν πρέπει να τον συμπαθούσε και πολύ. Είναι και λίγο απόμακρη η κοπέλα από την φύση της. Μα***α τον ανέβαζε, μα***α τον κατέβαζε. Αλλά δεν πρέπει να τον αγαπάει πραγματικά. Ούτε ένα φιλί στο στόμα ρε Τζούλια;

9- Και τώρα που είπα για τον τύπο. Τι παλαμα... παλλικάρι ήταν αυτό; Πόση ώρα δουλειά έκανε; Εργάτης. Δυνατός. Με αντοχές. Μήπως η εν λόγω κυρία τον άφηνε σεξουαλικά αδιάφορο; Γιατί σε μια τοπική έρευνα παρέας η αντρική αντοχή μας (αν ήμασταν εμείς στη θέση του - αχ...) θα κυμαινόταν κάπου ανάμεσα στα 3 με 5 λεπτά μέχρι το 'μπαμ' (εγώ θα ήμουν στα 3, μην πω και 2,5...).

10- Τελικά: Καλά έκανε. Και ναι μας άρεσε. Και ναι, όλοι αγαπάνε τις κοπέλες τους, αλλά η Τζούλια Τζούλια. Και ναι, έκανε πολλά παλλικάρια να ξεδώσουν, να θυμηθούν τα παλιά (μάθε τέχνη και άστηνε, και αν πεινάσεις... you know... πιάστηνε!). Και ναι, έκανε πολλές κοπέλες να ξενερώσουν. Και ναι δεν μας ένοιαξε κιόλας. Και ναι έκανε και πιο πολλόυς να φορέσουν το προσωπείο του ποιοτικού και να κριτικάρουν (Αν θες να το παίξεις ποιοτικός δεν θα σε ενδιέφερε η Τζούλια - αλλά την είδες και εσύ την τσοντούλα σου ε; Μην κρύβεσαι!). Και ναι σαν να ζήλεψαν κιόλας μερικοί - και όχι μόνο τα φράγκα...

ΚΑΙ ΝΑΙ η κοπέλα έβγαλε και τα μάτια της και λεφτά! Ας καταφέρναμε και εμείς ένα από τα δύο τόσο καλά όσο αυτή...

4 σχόλια:

  1. και ναι ναι αυτή η κοπέλα μας θύσιαστηκε στο βωμό της χειροκίνητης παλινδρομησης των ελλήνων ανδρών και χαιρομαι που οι αντρες το εκτιμούν, εκτιμούν την ομορφιά της και το σεξαπίλ της και εμείς οι γυναικές ναι σκυλιάζουμε, κρίμα που η Τζούλια δε φτιάχνει ομελέτες και δε φιλάει στο στόμα..κρίμα που οι περισσότερες γυνάικες ζηλεύουμε αυτή την πραγματική θεογκομενα τουμπανο, κρίμα που οι αντρες κλαίνε στις ταινίες και τότε δε μπορούν να παρηγορηθούν στη μήτρα της εν λόγω κυρίας , κρίμα που η Τζούλια δε μπορεί να απολάυσει ενα 20 λεπτο sex!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν θα μας καταλάβετε ποτέ εμάς τους άντρες τελικά...

    Έχουμε κοπέλες. Κανονικές. Σαν και εμάς. Που μας φτιάχνουν ομελέτες και μας φιλάνε στο στόμα. Και εμείς τότε πετάμε στο 8ο σύννεφο.

    Δεν τη θέλουμε τη Τζούλια. Δεν την αντέχουμε. Δεν θα αφήναμε μια σχέση για ένα πηδ**α με τη Τζούλια. Το φαινόμενο είναι κατά βάση κοινωνικό και πνευματικό.

    Η Τζούλια είναι φαντασίωση. Και έτσι την θέλουμε. Και είναι και ο λόγος που κάνει μια παρέα άντρες να γελάει και να γίνονται κάφροι. Αλλά έτσι έιναι οι άντρες με τις τσόντες. Η τύπισα έβγαλε τα μάτια της με επικό τρόπο, και όλοι το απολαύσαμε. Εγώ θα το ξαναδώ σίγουρα. Γιατί το έκανε καλά. Και έιναι τούμπανο. Αυτό δεν απαξιώνει όμως μία κοπέλα. Την κοπέλα μας.

    Δεν συνέκρινα ποτέ την κοπέλα καποιού με την Τζούλια. Απλά σχολίασα μια πολύ ωραία τσόντα που είδα. Και αυτό δεν μειώνει την κοπέλα κάποιου, δεν δημιουργεί απαιτήσεις, δεν είναι καν θέμα σχολιασμού...

    Άλλωστε αν νοιώσει την ανάγκη να κλάψει κανείς, στην αγκαλιά της κοπέλας του θα το κάνει. Και εκείνη δεν θα το σχολιάσει ποτέ για να μην θίξει τον εγωισμό του. Απλά θα του χαιδεύει τα μαλλιά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. κρίμα που υπάρχουν κοπέλες που πετάνε στα σύννεφα, κρίμα που η πραγματικότητα για κάποιους ειναι διαφορετική, κρίμα που δε σκεφτόμαστε σαν αντρες και που δε λέμε στα αγόρια μας για τις περιπέτειες μας..κρίμα που δεν τους κάνουμε να νιώθουν ασχημα με το να τους μιλάμε για τις φαντασιώσεις μας με αλλους αντρες, κρίμα που εχουμε τα ίδια θέλω αλλά ξερουμε που να τα εκφράζουμε..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Και να το πρόβλημα..

    Εμείς οι καψεροί, μια τσόντα είπαμε να δούμε!!!

    Εσείς γιατί το κάνετε τόοοσο μεγάλο θέμα; ε;;;

    ΜΙΑ ΤΣΟΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ!

    I REST MY CASE ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή