Τρίτη, 16 Μαρτίου 2010

Ακούω φωνές

Αναβάθμιση στο Nokia. Software update και ότι καλύτερο σε λογισμικό πλέον στην διάθεσή μου. Και η εταιρία παρέχει δωρεάν εφαρμογή GPS με χάρτες. Λέω μια χαρά, θα το δοκιμάσω. Δεν το χρειάζομαι αλλά ποτέ δεν ξέρεις πότε θα βρεθείς σε κάποιο άκυρο στενό ψάχνοντας την Χαμοστέρνας.

[Από μικρός είχα την Χαμοστέρνας σαν συνώνυμο του "δεν-έχω-ιδέα-που-είναι-αυτός-ο-δρόμος". Ειδικά όταν έλεγα: "Στη Χαμοστέρνας οπώς έρχεσαι, στο βενζινάδικο δεξιά". Σαν δρόμο δεν τον είχα τοποθετήσει ποτέ στον χάρτη του μυαλού μου και σχετικά άγνωστος παραμένει μέχρι και σήμερα. Δεν θέλω να μου το χαλάσω. Προτιμώ να αφήσω το μυστήριο να αιωρείται.]

Λέω ας το δοκιμάσω λοιπόν το GPS. Είχα και μεγάλη διαδρομή να κάνω. Είχε και μια γλυκιά γυναικεία φωνούλα, παρέα για το δρόμο. Βάζω προορισμό, το μηχάνημα υπολογίζει τα ψιψιψίνια και και κοκοψώψαρα και μου δίνει πορεία. "Είσαι με τα καλά σου!", φωνάζω. Ήθελε η δεσποινίς να το πάμε από Αττική Οδό. Κοπελιά αν θέλω 6 ευρώ τη μέρα για να πάω και να έρθω στις δουλείες μου - χωρίς "μπετζίνες" - άσ' το!

["Μπετζίνες" που έχουν γίνει πιο ακριβές και από σαμπάνια... Είπα σαμπάνια τώρα και θυμήθηκα... Αχ... Τι λέγαμε? Α, ναι. Ντομ Περινιόν του '67 θα βάζω στο όχημα πια. - Και όχι το αμάξι μου δεν το λέω Τζούλια -]

Αναπροσαρμόζω τα μπλιμπλιμπλόκια και του λέω ότι θέλω διαδρομή για θύμα της οικονομικής κρίσης. Χωρίς διόδια στον υπολογισμό. Βάλε αν θες πορθμεία και λιμάνια, λες και μπαρκάρω. Παπάγου ήθελα να πάω. Όχι Χονγκ-Κόνγκ. Το μηχάνημα ξαναυπολογίζει τα ψιψιψίνια και και κοκοψώψαρα και μου ξαναδίνει πορεία. "Είσαι με τα καλά σου!", ξαναφωνάζω. Deja-vu. Ήθελε μεσημεριάτικα - rush hour - να βολτάρουμε όλη την Αλεξάνδρας. Ναι ρε, σίγουρα. Αγνόησα όλη την παγκόσμια βιομηχανία κινητής τηλεφωνίας και σχεδιασμού λογισμικού και πήρα τον κλασσικό καβατζόδρομο. Με υποφερτή κίνηση, πολλά φανάρια και πολλούς περισσότερους αλλοδαπούς καθαριστές παμπρίζ.

[Έχω αναπτύξει μια ιδιαίτερη σχέση με τους αλλοδαπούς και συμπαθέστατους καθαριστές παμπρίζ. Στην αρχή φώναζα, ωρυόμουν, άνοιγα υαλοκαθαριστήρες, έκανα λίγο μπροστά. Τότε μόνο καταλάβαιναν ότι δεν ενδιαφερόμουν για τις υπηρεσίες τους. Τουλάχιστον όχι κάθε 100 μέτρα! Πια καταλαβαίνουν αμέσως. Μόνο με το βλέμμα μου. Πρέπει να είναι πολυ σκοτεινό αυτό το βλέμμα. Πάρα πολύ σκοτεινό.]

[Ο Β. ψάχνει εδώ και μήνες για δουλειά. Σταματάει σε φανάρι. Αλλοδαπός και συμπαθέστατος πωλητής τεράστιου αναπτήρα (μούφα! το υγρό που βλέπετε να είναι γεμάτοι είναι νερό και το αέριο είναι σαν mini-bic) πλησιάζει τον Β. σε φανάρι. "Πάρε αναπτήρα. Εγκώ ντεν έκω ντουλειά" του λέει για να πάρει την αποστομωτική και πληρωμένη απάντηση: "Όκι, ΕΓΚΩ ντεν έκω ντουλειά, εσύ έκεις." Ο πωλητής τεράστιου αναπτήρα δεν επέμεινε άλλο, απλά χαμογελάσανε και οι δύο σαν να γνωρίζονταν από παλιά.]

Έχωντας αγνοήσει πλήρως τις ορθές πλήν μη βέλτιστες υποδείξεις της φωνούλας πλησιάζω στον προορισμό μου. "Επαναπροσδιορισμός διαδρομής" ακούγεται συνέχεια. Το GPS φαινόταν ότι είχε εκνευριστεί μαζί μου. Φανταζόμουν ότι κάποια στιγμή θα μου έλεγε: "Αφού ότι και να σου λέω στα @@ σου με γράφεις, πήγαινε μόνος σου!" και θα έκλεινε.

Λίγα μέτρα πριν φτάσω ήμουν αριστερή λωρίδα. Σκόπευα να στρίψω δεξιά, οπότε λέω ας πάω μια λωρίδα δεξιά. Δεξιά μου αυτοκίνητο, οπότε γκαζώνω ανεπαίσθητα και προσπερνάω νομινότατα. Νομινότατα είπα; Όχι. Το GPS έγινε κόκκινο. Άρχισε να αναβοσβήνει. Η γλυκιά φωνούλα - που ήταν προφανές ότι πια δεν με συμπαθούσε - μου λέει: ¨Έχετε ξεπεράσει το όριο ταχύτητας, παρακαλώ ελαττώστε ταχύτητα.¨ Και είχε δίκιο, αφού έριξα μια ματιά στην παλία σκονισμένη πινακίδα ορίου ταχύτητας την οποία κανέις δεν βλέπει. Ευτυχώς που δεν με κάρφωσε στην αστυνομία. Ικανό το είχα να δώ το κινήτο να καλεί μόνο του το 100 και να η γλυκιά φωνούλα να λέει: ¨Ναι, Αστυνομία εκεί.. Έχω να κάνω μια καταγγελία...¨

[ΕΓΩ σε πλήρωσα καταραμένο μηχάνημα, ΕΓΩ σε φορτίζω, ΕΓΩ σου κάνω τις αναβαθμίσεις!]

Δεν το χρησιμοποίησα ξανά. Και δεν πρόκειται. Τουλάχιστον όχι μέχρι να τα ξαναβρούμε. Πριν το χρησιμοποιήσω κανονικά θα κάνω κάνα-δυο διαδρομές που θα με πάει η φωνούλα όπου θέλει. Ίσως του πάρω και καμιά βάση στήριξης. Άλλωστε οι σχέσεις είναι δύσκολες στις μέρες μας, θέλουν δουλειά...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου