Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2010

Ανάλυσέ το

Ένας φίλος μου πήγε εχθές επίσκεψη σε ψυχιατρική πτέρυγα γνωστού δημόσιου νοσοκομείου... Χμμ... Ας είμαστε ειλικρινείς. Εγώ πήγα. Και όχι απλή επίσκεψη. Σαν ασθενής. Για εξέταση. Να δουν αν έχω τον έλεγχο πλοήγησης ή αν... το 'χω χάσει το μπαλάκι! Μην αναρωτηθείτε τους λόγους. Και κυρίως μην με ρωτήσετε. Δεν μπορώ τις πολλές ερωτήσεις. Δεν μπορώ και τους πολλούς ανθρώπους. Δεν μπορώ κανέναν σας! Είμαι ιππότης Jedi! Μπλέ! 128! Ζήτω ο Μπομπ Σφουγγαράκης Τετραγωνοπαντελονής!

Εμπειρία 1η: Στο κεντρικό ταμείο για εισιτήριο (γύρω γεμάτο κόσμο).
-Έχω ραντεβού για μια εξέταση.
-Που;
-ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ! (Με έντονη κοφτή φωνή και ελαφριά κλίση του σαγονιού αριστερά)
Με εξυπηρέτησαν αμέσως. Και κανείς δεν παραπονέθηκε. Η γραφειοκρατεία λύγισε.

Εμπειρία 2η: Στη γραμματεία της Ψυχιατρικής πτέρυγας ενώ κατέθετα στο γιατρό τα χαρτιά μου. Ξέρετε, του έδινα μερικά, μου έδωσε και αυτός κάνα δυο πίσω κ.ο.κ. Ξαφνικά μπουκάρει τύπος. Άνω των 50. Ντύσιμο ατημέλητο. Στην πλάτη μαύρη τσάντα Polo. Μαλλί μακρύ, γκρίζο, αχτένιστο και φουντωτό. Γυαλιά μυωπίας τεράστια και κοκκάλινα. Ύφος απίστευτα ψυλλιασμένο. Περιεργαζόταν ύποπτα όλο το χώρο ενώ φαινόταν να είναι στον κόσμο του. Έκανε και κάνα δυο στροφές γύρω από τον εαυτό του. Επιτόπου. Σαν φιγούρα.
Λέω εδώ είμαστε. Ο τύπος το 'χει καβαλήσει το σύννεφο. Το 'χασε το τρένο, πως το λένε. Φοβήθηκα μην είχε και τίποτα εκρηκτικά στην τσάντα. Τίποτα χατζάρια. Ξέρω 'γω...
Τον κοιτάζει ο γιατρός στα μάτια, του χαμογελάει και τι του λέει;
"Καλημέρα κύριε Διευθυντά!"
Ωχ...

Εμπειρία 3η: Με έχει φωνάξει ο γιατρός στο γραφείο του. Δεν με κοίταξε. Δεν μου μίλησε. Μου έγραψε ένα χαρτί και μου λέει έφυγες. Έφυγα. Αφού δεν με πήρε χαμπάρι. Και είχα και όρεξη να του πουλήσω καμία ιστορία. Ακόμα μέσα θα με είχαν! (-Δεν είμαι τρελός, πλάκα έκανα! - Ναι καλά, όλοι τα ίδια λέτε!) Που έχει φτάσει η ψυχιατρική όμως... Ούτε μου μίλησε, ούτε με κοίταξε. Και είδε ότι ήμουν κομπλέ. Ιατρικό ένστικτο...

Συμπέρασμα 1ο: Κάθε πτέρυγα δημόσιου νοσοκομείου θα μπορούσε να ονομαστεί Ψυχιατρική. Όλες πληρούν τις προυποθέσεις. Απλά δεν το κάνουν για να μην μπερδευόμαστε.

Συμπέρασμα 2ο: Το υφάκι Κωνσταντάρα (τρελός είμαι, ό,τι θέλω κάνω... ιτιά ιτιά...) περνάει για τα πάρε δώσε σου με το δημόσιο. Σου λέει ο άλλος, κι αν λές αλήθεια; Και δεν το ρισκάρει και σε εξυπηρετεί.

Συμπέραμα 3ο: Αν όλες οι ψυχιατρικές εξετάσεις είναι τόσο hardcore έχουμε πρόβλημα... Ας αρχίσουμε να κοιτάμε τους διπλανούς μας πιο ύποπτα...

Συμπέρασμα 4ο: "Χωρίς ενεργό ψυχοπαθολογικό στον παρόντα χρόνο" έλεγε το χαρτί. Ησυχάσατε; Εγώ όχι. Και επαναλαμβάνω τονίζοντας: "Χωρίς ενεργό ψυχοπαθολικό ΣΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΧΡΟΝΟ". Στον παρόντα. Στον μέλλοντα δεν εγγυάται τίποτα ο γιατρός. Ούτε εγώ. Δοκιμάστε με λοιπόν!

Feelin' lucky today, punk?

Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2010

Σκόρπια λόγια

Δεν μπορώ να ξυπνήσω με τίποτα. Ξενύχτησα χθες και δουλεύω χαράματα σήμερα. Αλλά είμαι πιτσιρικάς. Και σαν να έχω την ανάγκη να αποδείξω σε όλους ότι δεν γέρασα. Middle-age crisis στα 25 μου; Ας πιω ένα τσάι να το ξεπεράσω.

Ποτέ τσάι όμως. Καφεδάκι. Ή μάλλον καφεδάκια. Ή ακόμα καλύτερα καφεδάρες. Το στομάχι αντέχει, ο ύπνος έρχεται έτσι κι αλλιώς και η καφεΐνη φαίνεται να μην με επηρεάζει πια. Θα δοκιμάσω μικρά ηλεκτροσόκ.

Τα ηλεκτροσόκ θα είχαν πλάκα. Όχι πολλά Volt. Λίγα, ίσα να διαστέλλονται μερικοί μύες. Λαϊκιστή να τεντώνονται νεύρα. Έχω κάμποσους στο μυαλό μου που θα τους το επέβαλα έτσι για πλάκα. Αυτό θα ήταν ένα ενδιαφέρον skill. Κάτι σαν ικανότητα μεταλλαγμένου.

Πολύ ωραίο skill θα ήταν επίσης να μπορούσε κάποιος να εμφανίσει μια ποικιλία από το πουθενά. Ξέρετε από αυτές του ούζου. Αλλά τις μεγάλες, αυτές με τα σαλαμάκια, τους κεφτέδες και τα διάφορα. Όχι μαρούλια και χόρτα και λοιπά χορτοφαγικά. Θα γινόμουν ο πιο χοντρός μεταλλαγμένος.

Δεν είμαι χοντρός, αν και το ακούω συχνά. Θα φταίει η κοιλίτσα. Την απέκτησα στα πλαίσια της διαδικασίας ωρίμανσης μου. Μαζί με εμπειρίες και γνώσεις. Η βασική ιδέα είναι ότι είμαι γλυκούλης με κοιλίτσα. Βαρέθηκα. Θέλω να γίνω κακός με φέτες.

Θυμάστε τη διαφήμιση της Coca-Cola Light; Ένα μεγάλο χειροκρότημα για τον τάδε που πλήρωσε ένα ολόκληρο μήνα γυμναστήριο και... πήγε! Μπράβο και στην Conn-x. Αγαπημένη ραδιοφωνική διαφήμιση αυτόν το καιρό; Αγάπη Conn-x. «-Η δικιά μου Conn-x είναι καλύτερη. – Μα έχουμε την ίδια! – Ναι αλλά η δικιά μου είναι καλύτερη. Γιατί έτσι.»

Κλείνω και προσπαθώντας να σώσω την κατάσταση θα μιλήσω για κάτι επίκαιρο και σοβαρό. Το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας και της στάθμης των θαλασσών. Αν και πάντα in θέμα, όλοι λένε τα ίδια. Διαφωνώ. Και αιτιολογώ. ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!!! ΠΑΡΑΛΙΕΣ ΠΑΝΤΟΥ!!! ΤΕΚΙΛΑΑΑ!!!