Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2010

Αντώνης, Γιάννης, Νατάσα, Ελευθερία. Τότε και τώρα.


Ελλάδα, 2010

Αγαπητέ φίλε Αντώνη, σίγουρα την αγαπούσες πολύ. Έλα όμως παραδέξου το, αγαπούσες και το ποτό. Γι' αυτό όταν χωρίσατε έλεγες "και θα τα πιω" και έβγαινες και γινόσουν κουνουπίδι. Φίλε Αντώνη, δεν χρειάζεται πια να ανησυχείς! Σήμερα δεν έχεις το χρόνο να αγαπήσεις. Πόσο μάλλον να ξυπνήσεις μοναχός και πικραμένος με hangover! Το συναισθηματικό κενό έρχεται να καλύψει το εκάστοτε αφεντικό, που σου δίνει πολλούς λόγους να το ρίξεις στο ποτό, όχι όμως και στην ξάπλα την επόμενη μέρα! Με δεδομένα 2010 λοιπόν...

Αντώνης Ρέμος - Και θα τα πιω

Και θα τα πιω, και θα τα πιω, και θα τα πιω,
και στη δουλειά θα πάω πάλι μεθυσμένος,
με το βλαμμένο αφεντικό θα τσακωθώ,
και θα γυρίσω μοναχός και απολυμένος...

Ο Γιάννης φοβόταν πολύ. Τι; Όχι το θεριό. Φοβόταν ότι την αγαπάει ακόμα. Φίλε Γιάννη δεν χρειάζεται πια να ανησυχείς. Σίγουρα την αγαπούσες πολύ τότε. Η ελληνική όμως πραγματικότητα είναι εδώ για σένα. Χρέη, λογαριασμοί, έξοδα, ακρίβεια, εφορίες. Με τόσα στο κεφάλι σου την ξεπέρασες, αλήθεια, την ξεπέρασες. Τυχαίο;

Γιάννης Πλούταρχος - Φοβάμαι πως

Φοβάμαι πως ακόμα σου χρωστάω,
φοβάμαι πως ποτέ δεν σε ξεπλήρωσα,
και αν λίγα ευρώ στην άκρη τα κρατάω,
φοβάμαι πως ποτέ στην εφορία δεν τα δήλωσα...

Και έστω ρε Γιάννη ότι με τόσα που χρωστάς την αγαπάς ακόμα. Αλλά αυτή πέρα βρέχει. Κάποτε θα της έστελνες λουλούδια, θα της έκανες μια καντάδα στα σκαλοπάτια της, θα άφηνες ένα δάκρυ σου στην πόρτα της βρε αδερφέ. Και αν ακόμα έβρεχε πέρα, θα έπαιρνες δυο κολλητούς, ένα μπουκάλι ουίσκι, θα έβαζες κάνα Καρρά και θα άρχιζες τα που@%^#, καρ$*@^# και λοιπά κοσμητικά. Η νέα τεχνολογική εποχή που έχει ανατείλει όμως Γιάννη μου είναι εδώ για να σταθεί δίπλα στον πόνο σου. Μπες στο facebook, βάλε κανένα βλαμμένο status του στυλ "iMe POli PliGwmEnoCCCC", κάνε join σε group του στυλ "Ma8e pws den prepei na plhgwneis an8rwpous mono gia na kaneis thn kav**a sou!!" και τέλος κατέβασε όλη την κλαψομ****ά που θα βρεις στο YouTube και κάνε τα post (post με τα οποία σπαμάρεις και το δικό μας news feed - σ' έχω ήδη κάνει hide φίλε).

Γιάννης Πλούταρχος - Το καλύτερο παιδί

Κάθε βράδυ που τσατάρω
κι απ'το τσατ έχεις κρυφτεί,
να το ξέρεις σου ποστάρω
βιντεάκια ως το πρωί
απ' το καλύτερο παιδί...

Αχ βρε Νατάσα... Αχ βρε Νατάσα... Γιατί; Γιατί τον άφησες τον Γιάννη; Το ξέρεις ότι μας έχει ζαλίσει με τα post του; Αλλά βέβαια. Κάποτε τον ήθελες σαν τρελή. Είχε χιούμορ, χαρτζιλίκι και κοιλίτσα. Τα σκατ... καφέ μάτια του σου φαίνονταν παράδεισος, το κορμί του το φιδίσιο σαν παλάτι και εσύ βασίλισσα... Η νέα εποχή έχει όμως να σου προσφέρει πραγματικό ανταγωνισμό. Άντρες που μόλις βγήκαν από το γυμναστήριο, με φέτες και στις πατούσες, οικονομική άνεση να σου αγοράζουν από μία Louis Vuitton κάθε 1η και 16η και IQ ραδικιού. Ειλικρινά ήθελες να του κάτσεις στο club με το που τον γνώρισες, αλλά περίμενες μέχρι να πάτε στο αυτοκίνητο, μην σε πουν και... εύκολη!

Νατάσα Θεοδορίδου - Αν υπάρχει παράδεισος

Αν υπάρχει παράδεισος,
τότε είν' στο τιμόνι σου,
στης BMW το σαλόνι σου,
σαν μου ζήτησες μπήκα...

Και εσύ τελευταία και πονεμένη Ελευθερία... Πάντα με την ελπίδα στην ψυχή. Όλα τα αδύνατα θα γίνουν δυνατά, έλεγες. Ό,τι πίκρες και να είχες το 'ριχνες στο χορό και έπαιρνες κουράγιο. Τα χέρια ψηλά και πάμε δυνατά! Η νέα τάξη πραγμάτων όμως έχει τη λύση πια για τα ψυχολογικά σου. Μην σκας πια αγαπητή μου. Άσε τους χορούς και τις γιορτές και κόψε και αυτά τα "όλα τα περιφρονώ".

Ελευθερία Αρβανιτάκη - Δυνατά

ΔΝΤ, ΔΝΤ,
γίναν όλα ΔΝΤ τα χρέη μας,
ΔΝΤ , ΔΝΤ
σ' ένα κόσμο τραγικό,
ΔΝΤ, ΔΝΤ
κι έτσι όπως πάνε οι Ευρωπαίοι μας
με τα πόδια ανοιχτά
όλα θα τα ανεχτώ...

Σαν να μου λείπουν οι εποχές που ο Αντώνης τα έπινε μέχρι να γίνει τύφλα, η Νατάσα και ο Γιάννης ήταν ερωτευμένοι και όταν χώρισαν ο Γιάννης ζορίστηκε να την ξεπεράσει και η Ελευθερία χόρευε περιφρονώντας τα πάντα. Ή ίσως και να είναι ιδέα μου...

Τετάρτη, 6 Οκτωβρίου 2010

Το νούμερο 147


147. Αυτό ήταν το νούμερο μου στη σειρά του ΙΚΑ. Όλα ξεκίνησαν όταν αποφάσισα να ξεμπερδέψω με αυτήν τη εκρεμμότητα που είχα από το προαναφερθέν ταμείο. Και την είχα μήνες αυτήν την εκρεμμότητα, αλλά έχω μάθει να αποφεύγω καλλιτεχνικά οτιδήποτε διαταράσει την ψυχική μου ηρεμία. Και μιλάμε για το ΙΚΑ. Χίλιες φορές να χρειαζόταν να καταστρέψω το δαχτυλίδι στις φλόγες της Μόρντορ ένω εκατομμύρια όρκ με κυνηγάνε για να μου φάνε τα άντερα.

Άλλα όπως θα έλεγε και ο Κοέλο ότι αποφεύγεις αργά η γρήγορα το βρίσκεις μπροστά σου. Βέβαια ο Πάουλο θα το πλαισίωνε και με μια σκήνη άρρωστης σεξουαλικής διαστροφής ανάμεσα σε ένα αστρομαχητή του φωτός (ή κάτι τέτοιο) και μια γυναίκα ταλαιπωρημένη από τη μοίρα που έχει πάει με τη μισή Βραζιλία.

Πήγα με το ποδήλατο. Το αυτοκίνητο είναι απαγορευτικό στην περιοχή ΙΚΑ λόγω πάρκινγκ. Έφτασα και το κλείδωσα απ' έξω. Τα φιλαράκια του Αυτιά όμως που μπαινόβγαιναν με κοίταζαν λες και προσγειώθηκα με διαστημόπλοιο. Ποδήλατο είναι θείο! Οπλίστηκα με το πλέον σαρδόνιο χαμόγελο μου και μπήκα.

Είχε γύρω στα 50 νούμερα αναμονή. Έξω από το ταμείο περίμεναν δηλαδή καμιά τριανταριά άτομα. Θα μου πείτε οι υπόλοιποι 20 γιατί είχαν πατήσει το κουμπάκι για σειρά προτεραιότητας; Γιατί έτσι! Κουμπάκι είναι, πάτα το και παρέ το χαρτάκι, όλο και κάποια δουλειά θα σου προκύψει από το συγκεκριμένο ταμείο. Είπαμε έξω από το ταμείο περιμέναμε 30 περίπου νούμερα. Μεσα από το ταμείο ήταν μόνο δύο που παρίσταναν οτι εξυπηρετούσαν τα 30!

Όταν περιμένεις σε μια ουρά που την εξυπηρετούν δύο άτομα ποιες είναι οι πιθανότητες να πέσεις στον έναν ή στον άλλον; Ή να πέσει κάνένας μετεωρίτης και να τελειώσει εκεί η ιστορία; Νομιζω ότι υπάρχει ένας πολύπλοκος αλγόριθμος που περιλαμβάνει πολλές παραμέτρους οπώς χαζομάρα υπαλλήλου, όρεξη συνταξιούχου για γκρίνια, αριθμό απαιτούμενων πιστοποιητικών κ.α.

Θα έπεφτα ή στην "Αργή" ή στην "Τρέλη". Βέβαια και οι δύο αργές και τρελές ήταν, άλλα η μια ήταν πιο αργή και η άλλη πιο τρελή. Δεν ήθελα να πέσω στην "Αργή". Την τελευταία φορά είχε κάνει έναν αιώνα να κάνει μια εκτύπωση (πσσσσ!) ένω με άλλο χέρι έτρωγε ένα σοκολατένιο γλυκό το οποίο έλιωνε και έσταζε στα ρούχα και στα χαρτιά του γραφείου της ένω μίλαγε με φωνή Darth Vader (Πουυυ.. είναι.... -παύση 5 sec- το... πιστοποιητικό....;). Η "Τρελή" από την άλλη ήταν όλο τσιρίδα και παράνοια αλλά σαφώς αποδοτικότερη.

Και όπως θα έλεγε και ο Κοέλο (σε μια σκηνή που 147 βεδουίνοι νομάδες βιάζουν μια παρθένα που έψαχνε το Φως της Ζωής - αλλά τελικά βρήκε 147 ξαναμμένους βεδουίνους νομάδες - και κατά βάθος το ευχαριστιέται) όταν θέλεις κάτι πάάάάάρα πολύ, όόόόόλο το Σύμπαν συνομοτεί και.. σε γράφει στα @@ του! Έτσι έπεσα στην "Αργή".

Ξαφνικά όλα σταμάτησαν. Ο χρόνος κυλούσε πιο αργά. Οι ομιλίες έγιναν πιο βαριές. Τα ρολόγια στους τοίχους άρχισαν να λιώνουν. "Φέρεεεε.... μου.... τα.... ένσημα.... σου...". FUCK. Δεν τα είχα. Έπρεπε να τα βρει στον υπολογιστή. Και να τα εκτυπώσει. Νομίζω οτί έναν αιώνα μετά τα κατάφερε. Και μετά και άλλα κλίκ. Ένα κάθε λεπτό. Και έγραφε κιόλας. Ένα γράμμα τη φορά. Τόόόόόόσο αργά. Μα τόόόόόσο αργά. Το μόνο που με ένοιαζε ήταν να προλάβει να σφραγίσει το γ***βιβλιάριο πριν, ξέρω γω, "σβήσει" και απλά πέσει πάνω στο γκισέ και το κουφάρι της μείνει εκεί μέχρι να αποσυντεθεί πλήρως χώρις να το καταλάβει απολύτως κανένας.

Κάποια στιγμή, όσο τυχαία έγινε το Big Bang, πάτησε τη γ******* σφραγίδα στο γ***βιβλιάριο. Το πήρα και άρχισα να κινούμαι με κατεβασμένο το κεφάλι στο διαστημόπλοιό μου. Έπρεπε να φύγω γρήγορα από εκεί αλλίως θα γινόμουν και έγω ζόμπι. Ο Αστρομαχητής του Φωτός-Και-Της-Απόλυτης-Αλήθειας-Που-Ακολουθεί-Το-Μονοπάτι-Του-Πεπρωμένου είχε πετύχει το έργο του. Και ευτυχώς χωρίς να χρειαστεί να αντιμετωπίσει κανέναν ξαναμμένο βεδουίνο.

"When you want something, all the universe conspires in helping you to achieve it."
Paulo Coelho

"Screw you guys... I'm going home!"
Eric Cartman



ΣτΣ: Πρίν καταλήξω στο συγκεκριμένο γκισέ χρειάστηκα να ρωτήσω διάφορους για το που-πως-πότε θα έπρεπε να πάω. Δεν έβγαλα άκρη. Με κανέναν. Ο μόνος που με εξυπηρέτησε και κατάφερα να συνενοηθώ εκεί μέσα ήταν ένα άτομο με ειδικές ανάγκες. Ευχαριστώ ρε φίλε. Όσο για τους υπόλοιπους... τα συμπεράσματα δικά σας.



Σάββατο, 11 Σεπτεμβρίου 2010

Τάδε έφη 2. Η επιστροφή.


Ναι, γύρισα. Όχι, δεν είχα φύγει. Ναι, έχω να γράψω από το Μάιο. Όχι, δεν τα παράτησα. Ναι, μερικοί το ελπίζατε. Όχι, δεν βαρέθηκα. Ναι, ήμουν διακοπές. Όχι, δεν ήμουν για 3 μήνες. Ναι, ήμουν για 1,5 όμως.

Έχω να γράψω από τότε που... χμμ... για να θυμηθώ... Α! ναι, από τότε που ήμουν πακετωμένος με τα πάντα. "Λίίίγο τρελός" δήλωνα. Μετά άρχισαν να πηγαίνουν πολλά πράγματα καλά. Οπότε βαριόμουν να γράψω. Μετά o Ramrod ανέλαβε τον έλεγχο πλοήγησης. Πήγα διακοπές.

Οι δύο (και λογικά μοναδικοί) αναγνώστες μου που συνάντησα σε γνωστό κοσμοπολίτικο νησί των κυκλάδων (όχι, για να δείτε το επίπεδο συγγραφέα-αναγνωστών) απόρησαν για την αποχή μου. Και η αλήθεια είναι ότι και εγώ προβληματίστηκα. Το όλο σκηνικό απορίας-προβληματισμού κράτησε 30 δευτερόλεπτα. Μετά οι δύο (και λογικά μοναδικοί) αναγνώστες μου συνέχισαν την ηλιοθεραπεία τους και εγώ συνέχιζα να χαζεύω παραδίπλα γνωστή νικήτρια διαγωνισμού ομορφιάς που το όνομά της δεν θυμάμαι αλλά τον κ... το σώμα της δεν θα ξεχάσω ποτέ.

Αυτή τη στιγμή δεν κάνω τίποτα. Στη ζωή μου. Στην ερώτηση: "Τί θα κάνεις στη ζωή σου;" η μόνη απάντηση που μου φαίνεται λογική είναι: "Μπλέ". Άλλα με όσα είδαν τα ματάκια μου τόσο καιρό έχω πολλές καλές ιδέες για γράψιμο. Κάτι που θα χαροποιήσει ιδιαίτερα τους δύο αναγνώστες μου.

Δευτέρα, 17 Μαΐου 2010

Λίίίγο τρελός...


Για να συνεννογιονομάστενε (aka συνεννοούμαστε) θα ορίσουμε επίπεδα. Όλες οι παρακάτω περιπτώσεις είναι ιατρικά αποδεκτές να κυκλοφορούν ελεύθερες. Γιατί αν δεν ήταν θα ήμασταν όόόόλοι μέσα. Γιατί όλοι βολτάρουμε πάνω-κάτω στα επόμενα επίπεδα. Άλλοι κόβουν βόλτες. Άλλοι ανεβαίνουν κάμποσο και σταματάνε. Άλλοι πάλι, ξανά προς την δόξα τραβούν...

  • Λίγο τρελός: Αυτός που περπατάει στο πεζοδρόμιο και προσπαθεί να πατάει μόνο μέσα στα τετράγωνα πλακάκια αποφεύγοντας τις γραμμές. Και λοιπά αντίστοιχα ψυχαναγκαστικά.
  • Λίίγο τρελός: Αυτός που έχει πιάσει τον εαυτό του να μιλάει στον... εαυτό του. Στο μπάνιο, στο δρόμο, στη δουλειά, στον ύπνο κ.ο.κ.
  • Λίίίγο τρελός: Αυτός που δείχνει καλά. Συμπεριφέρεται καλά. Δεν έχει ψυχαναγκαστικά και αυτο-ομιλίες. Παρ' όλα αυτά, το ματάκι γυαλίζει. Πολύ. Διατηρεί ακόμα μια αξιοπρεπή ποσότητα λογικής. Και αν την ψιλιαστεί και τα βάλει κάτω, βλέπει ότι κάπου έχει χαθεί το μπαλάκι. Που είναι το μπαλάκι; Οεο;
  • Λίίίίγο τρελός: Αυτός καρφώνεται. Είναι σαν να έχει βήχα. Ή έρωτα. Δεν κρύβεται. Λίγο πολύ τον έχουν πάρει γραμμή οι περισσότεροι. Μπορεί να λειτουργήσει στην οργανωμένη κοινωνία. Την κάνει πιο πιπεράτη όμως. Ειδικά αν απασχολείται σε κομβική θέση υπαλλήλου. Χαρά του να "εξυπηρετεί" κόσμο. Απολαυστικότατος.
  • Λίίίίίγο τρελός: Η ναυαρχίδα του στόλου. Ο "πεντάστερος". Φυσικό ταλέντο. Γουάκα-Γουάκα. Ωραία που είν' η νύφη μας, και ωραία τα προικιά της. Όλοι ξέρουμε τουλάχιστον έναν. Αν δεν ξέρεις κάποιον, προβληματίσου. Λέμε τώρα. Που ξέρεις. Ίσως ξέρουν οι φίλοι σου. Γκούχου-γκούχου...
--------------------------------------------------------------------------------------

19 Ιανουαρίου 2010: Ο γράφων δηλώνει "λίγο τρελός". Έχει κάνει και σχετική επίσκεψη σε κλινική. "Χωρίς ενεργό ψυχοπαθολογικό στον παρόντα χρόνο" η γνωμάτευση. Αυτό όμως είναι πια παρελθόντας χρόνος. Περισσότερα στο άρθρο "Ανάλυσέ το".

12 Μαρτίου 2010: Ο γράφων δηλώνει "λίίγο τρελός". Αρχίζει και γράφει περίεργα πράγματα στο blog του. Και φτιάχνει και περίεργες εικόνες. Και καλά τέχνη. Ναι ρε, στάνταρ. Κεντρικό θέμα; Ότι φλερτάρει με την παράνοια. Περισσότερα στο άρθρο "Stop the world! I want to get off!".

17 Μαΐου 2010: Ο γράφων δηλώνει πια "λίίίγο τρελός". Κάπου την ψιλιάζεται την δουλειά. Δεν θεωρεί ότι φλερτάρει με την παράνοια. Για την ακρίβεια φασώνεται μαζί της πια. Με την αξιοπρεπή ποσότητα λογικής που ακόμα διαθέτει προσπαθεί να ισορροπήσει την κατάσταση. Η αλήθεια είναι ότι του αρέσει αυτό το level. Λέει να μείνει. Απλά ελπίζει να γλιτώσει τα παραπάνω. Αλλιώς προβλέπεται ένα θεαματικό καλοκαίρι. Περισσότερα.. σύντομα.

Δευτέρα, 10 Μαΐου 2010

WTF u lookin' at?


I Don’t Have An Attitude Problem,
You Have A Perception Problem!


Ατάκα της ημέρας. Προς όλους. Κυρίως προς εκείνους που τους εκνευρίζω.
Έτσι για να φτιάχνει η διάθεση. Προωθήστε την.
Η συμπεριφορά μου είναι μια χαρά. Η αντίληψη κάποιων θέλει δουλειά όμως.
Αν σε θίγει... πέτυχα το σκοπό μου.
Γιατί εσύ μόλις εκνευρίστηκες. Αλλα εγώ σφυρίζω ανέμελα. 1-0.
Ανταποδίδω χαμόγελα σε όλους τους υπόλοιπους.
Καλή εβδομάδα!



PS: Ατάκα με τιμή δανεισμένη από kouloukeas

Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010

Άπατρις


Το άρθρο αυτό θα ξεφύγει λίγο από τη γραμμή του μπλόγκ. Ζητώ συγνώμη από όσους περίμεναν κάτι διασκεδαστικό. Θα επανορθώσω με την πρώτη ευκαιρία που θα μου δώσει η ζωή.

17 Απριλίου 2010
15.000 περίπου Έλληνες έδωσαν στον γραπτό διαγωνισμό της Εθνικής Τράπεζας. 15.000 οικογένειες, γονείς που ανησυχούν για τα παιδιά τους, τα παρότρυναν να δώσουν αυτές τις εξετάσεις. Σκαρφίζονταν τρόπους να ευνοηθεί το παιδί τους σε αυτό το διαγωνισμό. Για να πιάσει μια θέση ταμία-κλητήρα σε κάποια τράπεζα. Για ένα μισθό -με τα τότε δεδομένα- της τάξης των 1.000 Ευρώ.

5 Μαίου 2010 - πρωί
3 Έλληνες, 3 άνθρωποι, 3 παιδιά γονιών σαν κι αυτούς που αναφέρω παραπάνω, πήγαν για δουλειά. Από τους 3, η μία έγκυος στον τέταρτο μήνα. Κυοφορούσε την ελπίδα αυτού του κόσμου.
Πανελλαδική απεργία. Οι ίδιοι δεν απήργησαν. Είτε γιατί δεν μπορούσαν να χάσουν και άλλα από τα λιγοστά χρήματα που έβγαζαν. Είτε γιατί απεργία για αυτούς θα σήμαινε και απόλυση. Είτε γιατί δεν ήθελαν.

5 Μαίου 2010 - μεσημέρι
Αυτοί οι 3 άνθρωποι δεν θα γυρίσουν ποτέ σπίτι τους. Όπως γράφτηκε από κάποιον: "Το πρωί της 5ης Μαίου κάποιος εργαζόμενος έφυγε βιαστικά για τη δουλεία του. Επειδή είχε αργήσει δεν πρόλαβε να φιλήσει και να χαιρετήσει την έγκυο γυναίκα του." Μαζί με αυτούς τους 3 ανθρώπους χάθηκε και ένας τέταρτος. Η ελπίδα αυτού του κόσμου. Ίσως όταν μεγάλωνε να γινόταν μια όμορφη κοπέλα, ίσως ζωγράφος, ίσως μηχανικός. Ίσως και να έκανε παιδιά. Ή ίσως να ήταν αγόρι. Και να του άρεσε το ποδόσφαιρο. Στα 16 του να τα έφτιαχνε με τη Μαρία. Να ήθελε να γίνει αρχιτέκτονας. Και οι γονείς του να καμάρωναν.

6 Μαίου 2010
Δεν αντέχω άλλο αυτό το παραμύθι με τις ευθύνες. Δεν το δέχομαι σαν σκεπτόμενος άνθρωπος. Δεν κατηγορώ λοιπόν κανέναν.

Ποιός φταίει;

ΕΓΩ

Ναι, μόνο εγώ. Δεν με ενδιαφέρει το ύψος της ευθύνης κάθε άλλου ανθρώπου/φορέα/οργανισμού. Είμαι μέρος αυτής της κοινωνίας, πολίτης αυτού του κόσμου. Είμαι μέρος του προβλήματος, και μέρος της λύσης. Δεν μιλάω λοιπόν σε κανέναν. Μιλάω μόνο σε μένα και με ΚΑΤΗΓΟΡΩ για όλα όσα συμβαίνουν γύρω μου. Και όταν ο ένοχος είναι ο εαυτός σου, δεν ξεφεύγεις. Δεν υποκρίνεσαι. Δεν μπορείς να τα "μασήσεις".

Προκαλώ τον καθένα, για πρώτη φορά, να μην κατηγορήσει κανέναν. Για πρώτη φορά να κατηγορήσει το εαυτό του. Ο πραγματικός εχθρός είναι αυτός που εθελοτυφλεί για την ατομική του ευθύνη.

Ας αναλογιστεί λίγο ο καθένας μόνος του που έφταιξε. Τι έκανε λάθος -μικρό ή μεγάλο- και τι μπορεί να κάνει για να γίνει καλύτερος. Όχι για να σώσει τον κόσμο, όχι για να διαμαρτυρηθεί για τη χώρα ή τη δουλειά του. Για να γίνει αυτός λίγο καλύτερος.

Δεν έχω πολλές ελπίδες. Κανείς δεν έχει. Αυτή η χώρα μου προσέφερε μόρφωση, παιδεία, οικογένεια, ελεύθερο πνεύμα, κριτική σκέψη. Και όλα αυτά για να μπορώ σήμερα να φωνάξω ότι για όλα αυτά που συμβαίνουν ΦΤΑΙΩ ΕΓΩ. Για να τολμώ σήμερα να πω ότι για πρώτη φορά νοιώθω άπατρις.

Τετάρτη, 5 Μαΐου 2010

Δουλεια. Βάλτε τον τόνο κατά την κρίση σας!

Θα γκρινιάξω. Αλλά θα το κάνω οργανωμένα. Με bullets.

Ας ξεχωρίσουμε για αρχή δύο είδη τύπων:

Τύπος A: Ο εκάστοτε αφεντικός, διευθυντής, υπεύθυνος προσωπικού, συνεντευξιάρης κλπ. Το Α συμπληρώστε το με φαντασία. Ανεπαρκής, Άχρηστος, Αστείος, Αι-σιχτίρ-πια κ.α.

Τύπος Β: Ο εκάστοτε εξιδικευμένος πτυχιούχος που ψάχνει να βρεί τι να το κάνει το πτυχίο του. Την έτοιμη απάντηση στο "Τι να το κάνω το πτυχίο μου;" που στάνταρ σκεφτήκατε όλοι την έχει σκεφτεί και ο εξιδικευμένος πτυχιούχος αλλά λέει να προσπαθήσει λίγο πριν αποπειραθεί να την εφαρμόσει. Το Β δεν θέλει φαντασία να συμπληρωθεί. Βλάκας.

Πάμε λοιπόν...

  • Σκηνικό 1ο:
Τύπος Α: "Πολύ-σημαντικό-διοικητικό-πρόσωπο-σε-πολύ-σημαντική-διοικητική-θέση-ενός-πολύ-σημαντικού-φορέα".
Τύπος Β: Ηλεκτρ. Μηχ. και Μηχανικός Υπολογιστών

Α: Μηχανικός ε; Ε να σε βάλουμε στις κατασκευές!
Β: Εεε.. Βασικά, Μηχανικός Υπολογιστών.
Α: Α! Δίκτυα και τέτοια δηλαδή;
Β: Εεε... Βασικά, όχι μόνο δίκτυα. Και δίκτυα.
Α: Κατάλαβα... Προγραμματιστής και έτσι!
Β: Όχι μόνο προγραμματιστής. Ο μηχαχικός ασχολείται με μία ευρεία...
Α: Μπράβο, μπράβο, μια χαρά!

Ερώτηση για τα 200.000!!! Τι σημαίνει Μηχανικός;;; Το ΤΣΜΕΔΕ το θυμάται μόνο όταν θέλει 1000 Ευρώ το εξάμηνο εισφορά...

  • Σκηνικό 2ο:
Τύπος Α: "Διευθυντής σε μεγάλη -πάρα πολύ μεγάλη- πολυεθνική εταιρία".
Τύπος Β: Ηλεκτρ. Μηχ. και Μηχανικός Υπολογιστών

Σε συνέντευξη, αφού ο Α έχει ρωτήσει ένα κάρο επιστημονικά πράγματα που κάποιος του έχει γράψει σε ένα χαρτί χωρίς να έχει ιδέα τι σημαίνουν ΚΑΙ αφού του έχουν απαντηθεί όλα επιτυχώς από τον Β.

Α: Από κομπιούτερ ξέρεις;
Β: ...

Τι να του πείς εκεί. Οχι, πες μου, τι να του πείς! Θυμίζει το ανέκδοτο στο στρατό. "Από Γουίντοζ ξερσ' ρε ζαγάρ'; Πάρε ένα πανί και γυάλιστα τότε!". (Βασικά όχι τόσο ανέκδοτο - με βεβαιότητα πια μπορώ να πώ ότι περιγράφει πραγματικά γεγονότα!)

  • Σκηνικό 3ο:
Τύπος Α: Συνεντευξιάρης
Τύπος Β: Απόφοιτος Διοίκησης Επιχειρήσεων

Α: Για πες μου λίγα λόγια για τον χαρακτήρα σου... Πες μας τα θετικά σου στοιχεία.
Β: Είμαι τελειομανής, φιλόδοξος και λειτουργώ πολύ καλά υπό πίεση...
Α: Υπέροχα! Και ποια νομίζεις ότι είναι τα αρνητικά σου;
Β: Αρκετές φορές παραμερίζω την προσωπική μου ζωή και αφοσιώνομαι στη δουλειά μου...

Δουλευόμαστε και μεταξύ μας πια. Και μετά τις 2 το βράδυ κάνουμε και καλές... πίτες.

  • Σκηνικό 4ο:
Τύπος Α: Συνεντευξιάρης για μεγάλη και σίγουρη ασφαλιστική εταιρία. Αλλά δεν λέμε ποια.
Τύπος Β: 1000+ Μηχανικοί

Η αγγελία ζήταγε μηχανικούς. 4 μηχανικούς. Ανταποκρίθηκαν χιλιάδες. Από όλη την Ελλάδα. Πέρασαν αρκετές συνεντεύξεις. Τελικά, μετά κάμποσο καιρό τους ανακοίνωσαν οτι αν και η αγγελία έλεγε μηχανικούς -software engineers- τελικά οι θέσεις ήταν για ασφαλιστές. Ναι, ναι, εκείνα τα door-to-door τυπάκια. Πάλι καλά που δεν έψαχναν παιδί για το κυλικείο...

Και όλα τα παραπάνω τα τραβάμε για πενταροδεκάρες μισθό. Μπορώ να απαριθμήσω άπειρες τέτοιες περιπτώσεις. Αλλά εκνευρίζομαι εύκολα. Οπότε το λήγω εδώ. Και σαν νέος "Τύπος Β" και εγώ, θέτω το ερώτημα για μία ακόμα φορά:

Τι να το κάνω το πτυχίο μου;

(Θα μου έλεγα τώρα...)

Πέμπτη, 22 Απριλίου 2010

Οι 7 Bob της ζωής μου


Μεγάλωσα χωρίς να το έχω καταλάβει. Το συνειδητοποίησα αφού έκανα την αφαίρεση. Από τη τρέχουσα χρονιά αφαιρείς την χρονιά γέννησης της αστυνομικής σου ταυτότητας. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις και οποιοδήποτε άλλο έγγραφο επικυρωμένο από δημόσια υπηρεσία.

Το παρακάτω κείμενο το συνέλαβα σε στιγμές μεγάλου προβληματισμού. Όχι στην παραλία αγναντεύοντας την δύση του ηλίου. Αλλά εκεί που έρχονται πραγματικά οι μεγάλες ιδέες. Ο νοών νοείτω.

Φτάνοντας λοιπόν σε αυτήν την ηλικία συνειδητοποίησα ότι η ζωή μου, κατά ένα περίεργο και διασκεδαστικό τρόπο, περιβάλλεται-χαρακτηρίζεται-μοιάζει κατά περίπτωση με την ζωή κάποιων ξεχωριστών και ιδιαίτερων χαρακτήρων. Κοινό σημείο τομής; Το όνομα Bob.

Το Bob σαν όνομα ακούγεται κοινό, βαρετό, συνηθισμένο. Αλλά δεν είναι. Λεκτικά και μόνο να το σκεφτεί κανείς, το Bob σαν λέξη είναι τόσο κοντά σε άλλες. Bomb, Boob, Boo, Bong…

Σκέφτηκα μερικούς διάσημους Bob –από κάθε χώρο- και παρατήρησα ότι μου ταιριάζουν γάντι. Εντάξει όχι στα πάντα. Αλλά μπορεί να χαρακτηρίζουν ολόκληρες πτυχές της ζωής μου. Με τιμή σας παρουσιάζω λοιπόν μερικούς διάσημους Bob που με περιτριγυρίζουν. Τους 7 Bob της ζωής μου.

Bob ο Σφουγγαράκης
Η ζωή μου. Τυπικά αυτός ο Bob ζει στο βυθό του Μπικίνι. Στην ουσία όμως ζει στον κόσμο του. Πάντα χαρούμενος, ξέγνοιαστος, αισιόδοξος και εφευρετικός. Έχει περίεργους τύπους για κολλητούς αλλά πάντα φροντίζουν να τα σπάνε. Η παιδική διάσταση του Bob στη ζωή μου. Την παρουσιάζω πρώτη γιατί νομίζω ότι είναι και η σημαντικότερη. Όταν η ζωή μου δεν μοιάζει με του Bob Σφουγγαράκη Τετραγωνοπαντελονή κάτι δεν πάει καλά.

Bob ο Μάστορας
Η δουλειά μου. Είμαι μηχανικός υπολογιστών. Σημαντική διευκρίνιση προς διάφορους διευθυντές, γραμματείς και φαρισαίους: ΔΕΝ είμαι προγραμματιστής μόνο, ΔΕΝ «ασχολούμαι με δίκτυα» μόνο, ΔΕΝ φτιάχνω καμένες τηλεοράσεις, προς θεού ΔΕΝ χτίζω και κυρίως ΝΑΙ, ΞΕΡΩ από «κομπιούτερ».

Bob Marley
Η φιλοσοφία μου. Χαλαρός, ανατρεπτικός, ξανά στον κόσμο μου. Όλα γίνονται. No woman, no cry. Ε και; Ο τρόπος που αντιμετωπίζω τα προβλήματα. Και ενίοτε ο τρόπος που περνάω τον ελεύθερό μου χρόνο. Ο ξανα-νοών, ξανα-νοείτω.

Bob Dylan
Η ευαίσθητη πλευρά μου. Όλοι έχουμε βρει ένα κομμάτι του εαυτού μας σε ένα στίχο του Bob. Μερικοί τον έχουμε χάσει κιόλας. “When the winds of changes shift, may your heart always be joyful… May you stay forever young…”.

Bob Ross
Η καλλιτεχνική μου διάσταση. Μαλλί αφάνα, λίγο καφέ ΒανΝτάικ, λίγο λευκό τιτανίου... και έτοιμος ο Φόντας. Ναι το ξέρω, τα έργα μου μοιάζουν πιο πολύ με Φόντα, παρά με εκείνους τους καταπληκτικούς πίνακες σαλονιού δεκαετίας ’70 που φτιάχνει ο Bob. Αλλά σε ένα πράγμα συμφωνούμε: «Κάπου εδώ, στον κόσμο μας, θα μπορούσε να ζει ένας μικρός θάμνος...».

Bob, Silent
Η σουρεαλιστική πλευρά. Χοντρούλης, με κουτό κολλητό, μπλέκει στις πιο περίεργες καταστάσεις (αντιμέτωπος με θεούς και δαίμονες!) αλλά πάντα cool, μανιώδης καπνιστής και κυρίως... σιωπηλός. Σπάνια μιλάει, αλλά όταν το κάνει σωπαίνουν όλοι. Δεν θέλω γελάκια, όταν λέω ότι μοιάζουμε κάπως δεν εννοούσα το χοντρούλης.

Bob Sinclar
Το καλοκαίρι μου. Όταν είναι χειμώνας και το ακούω μελαγχολώ. Όταν είναι καλοκαίρι, συνήθως τα πίνω. Πολύ. Ο τύπος έχει το καλοκαίρι στο κεφάλι του. Όταν τον ακούς σκέφτεσαι μόνο θάλασσα, πάρτι, γυναίκες και πάρα πάρα πολύ τεκίλα. Το μήνυμα του πανανθρώπινο. Το κήρυγμά του ξεκινάει απλά: “From Jamaica to the world… Bob Sinclar…”.


Δευτέρα, 22 Μαρτίου 2010

Πιο υγιεινό από το τσιγάρο...


Σάββατο βράδυ. Στο μετρό. Δίπλα μου δύο κοπέλες εμφανώς ντυμένες για τελευταία μπουζούκια εθνικής. Η μία λύνει σταυρόλεξο. Ρωτάει την άλλη για κάποιο κενό που δεν έβρισκε. Ακολουθεί ο εξής επικός διάλογος:

- Αχ, αυτό δεν το ξέρω. Γιατί δεν βάζεις το άλλο που το ξέρουμε σίγουρα;
- Ποιό καλέ;
- Αυτό που λέει "Είναι πιο υγιεινό από το τσιγάρο", με τέσσερα γράμματα!

Εκεί είναι που ήθελα να πεταχτώ στο πλάνο σαν καρτούν και να τους πώ: "Αυτό το ξέρετε σίγουρα ε;". Δεν το έκανα. Απλά γέλασα. Όχι πολύ διακριτικά όμως.

Τετάρτη, 17 Μαρτίου 2010

The impossible improbability / The improbable impossibility


“We would accomplish many more things if we did not think of them as impossible.”
Vince Lombardi

“Man can believe the impossible, but man can never believe the improbable.”
Oscar Wilde

“It's absolutely impossible, but it has possibilities.”
Samuel Goldwyn

“Again and again, the impossible problem is solved when we see that the problem is only a tough decision waiting to be made.”
Robert H. Schuller

“The only place where your dream becomes impossible is in your own thinking.”
Robert H. Schuller

“There is nothing impossible to him who will try.”
Alexander the Great

“Sometimes I've believed as many as six impossible things before breakfast.”
Lewis Carroll

“The impossible - what nobody can do until somebody does.”
Unknown

“Only he who can see the invisible can do the impossible.”
Frank Gaines

“At first, dreams seem impossible, then improbable, and eventually inevitable.”
Christopher Reeve

“It is nearly always the most improbable things that really come to pass.”
E. T. A. Hoffmann

“Nothing is improbable until it moves into past tense.”
George Ade

“Once you eliminate the impossible, whatever remains, no matter how improbable, must be the truth.”
Arthur Conan Doyle

“The impossible often has a kind of integrity which the merely improbable lacks.”
Douglas Adams

Τρίτη, 16 Μαρτίου 2010

Ακούω φωνές

Αναβάθμιση στο Nokia. Software update και ότι καλύτερο σε λογισμικό πλέον στην διάθεσή μου. Και η εταιρία παρέχει δωρεάν εφαρμογή GPS με χάρτες. Λέω μια χαρά, θα το δοκιμάσω. Δεν το χρειάζομαι αλλά ποτέ δεν ξέρεις πότε θα βρεθείς σε κάποιο άκυρο στενό ψάχνοντας την Χαμοστέρνας.

[Από μικρός είχα την Χαμοστέρνας σαν συνώνυμο του "δεν-έχω-ιδέα-που-είναι-αυτός-ο-δρόμος". Ειδικά όταν έλεγα: "Στη Χαμοστέρνας οπώς έρχεσαι, στο βενζινάδικο δεξιά". Σαν δρόμο δεν τον είχα τοποθετήσει ποτέ στον χάρτη του μυαλού μου και σχετικά άγνωστος παραμένει μέχρι και σήμερα. Δεν θέλω να μου το χαλάσω. Προτιμώ να αφήσω το μυστήριο να αιωρείται.]

Λέω ας το δοκιμάσω λοιπόν το GPS. Είχα και μεγάλη διαδρομή να κάνω. Είχε και μια γλυκιά γυναικεία φωνούλα, παρέα για το δρόμο. Βάζω προορισμό, το μηχάνημα υπολογίζει τα ψιψιψίνια και και κοκοψώψαρα και μου δίνει πορεία. "Είσαι με τα καλά σου!", φωνάζω. Ήθελε η δεσποινίς να το πάμε από Αττική Οδό. Κοπελιά αν θέλω 6 ευρώ τη μέρα για να πάω και να έρθω στις δουλείες μου - χωρίς "μπετζίνες" - άσ' το!

["Μπετζίνες" που έχουν γίνει πιο ακριβές και από σαμπάνια... Είπα σαμπάνια τώρα και θυμήθηκα... Αχ... Τι λέγαμε? Α, ναι. Ντομ Περινιόν του '67 θα βάζω στο όχημα πια. - Και όχι το αμάξι μου δεν το λέω Τζούλια -]

Αναπροσαρμόζω τα μπλιμπλιμπλόκια και του λέω ότι θέλω διαδρομή για θύμα της οικονομικής κρίσης. Χωρίς διόδια στον υπολογισμό. Βάλε αν θες πορθμεία και λιμάνια, λες και μπαρκάρω. Παπάγου ήθελα να πάω. Όχι Χονγκ-Κόνγκ. Το μηχάνημα ξαναυπολογίζει τα ψιψιψίνια και και κοκοψώψαρα και μου ξαναδίνει πορεία. "Είσαι με τα καλά σου!", ξαναφωνάζω. Deja-vu. Ήθελε μεσημεριάτικα - rush hour - να βολτάρουμε όλη την Αλεξάνδρας. Ναι ρε, σίγουρα. Αγνόησα όλη την παγκόσμια βιομηχανία κινητής τηλεφωνίας και σχεδιασμού λογισμικού και πήρα τον κλασσικό καβατζόδρομο. Με υποφερτή κίνηση, πολλά φανάρια και πολλούς περισσότερους αλλοδαπούς καθαριστές παμπρίζ.

[Έχω αναπτύξει μια ιδιαίτερη σχέση με τους αλλοδαπούς και συμπαθέστατους καθαριστές παμπρίζ. Στην αρχή φώναζα, ωρυόμουν, άνοιγα υαλοκαθαριστήρες, έκανα λίγο μπροστά. Τότε μόνο καταλάβαιναν ότι δεν ενδιαφερόμουν για τις υπηρεσίες τους. Τουλάχιστον όχι κάθε 100 μέτρα! Πια καταλαβαίνουν αμέσως. Μόνο με το βλέμμα μου. Πρέπει να είναι πολυ σκοτεινό αυτό το βλέμμα. Πάρα πολύ σκοτεινό.]

[Ο Β. ψάχνει εδώ και μήνες για δουλειά. Σταματάει σε φανάρι. Αλλοδαπός και συμπαθέστατος πωλητής τεράστιου αναπτήρα (μούφα! το υγρό που βλέπετε να είναι γεμάτοι είναι νερό και το αέριο είναι σαν mini-bic) πλησιάζει τον Β. σε φανάρι. "Πάρε αναπτήρα. Εγκώ ντεν έκω ντουλειά" του λέει για να πάρει την αποστομωτική και πληρωμένη απάντηση: "Όκι, ΕΓΚΩ ντεν έκω ντουλειά, εσύ έκεις." Ο πωλητής τεράστιου αναπτήρα δεν επέμεινε άλλο, απλά χαμογελάσανε και οι δύο σαν να γνωρίζονταν από παλιά.]

Έχωντας αγνοήσει πλήρως τις ορθές πλήν μη βέλτιστες υποδείξεις της φωνούλας πλησιάζω στον προορισμό μου. "Επαναπροσδιορισμός διαδρομής" ακούγεται συνέχεια. Το GPS φαινόταν ότι είχε εκνευριστεί μαζί μου. Φανταζόμουν ότι κάποια στιγμή θα μου έλεγε: "Αφού ότι και να σου λέω στα @@ σου με γράφεις, πήγαινε μόνος σου!" και θα έκλεινε.

Λίγα μέτρα πριν φτάσω ήμουν αριστερή λωρίδα. Σκόπευα να στρίψω δεξιά, οπότε λέω ας πάω μια λωρίδα δεξιά. Δεξιά μου αυτοκίνητο, οπότε γκαζώνω ανεπαίσθητα και προσπερνάω νομινότατα. Νομινότατα είπα; Όχι. Το GPS έγινε κόκκινο. Άρχισε να αναβοσβήνει. Η γλυκιά φωνούλα - που ήταν προφανές ότι πια δεν με συμπαθούσε - μου λέει: ¨Έχετε ξεπεράσει το όριο ταχύτητας, παρακαλώ ελαττώστε ταχύτητα.¨ Και είχε δίκιο, αφού έριξα μια ματιά στην παλία σκονισμένη πινακίδα ορίου ταχύτητας την οποία κανέις δεν βλέπει. Ευτυχώς που δεν με κάρφωσε στην αστυνομία. Ικανό το είχα να δώ το κινήτο να καλεί μόνο του το 100 και να η γλυκιά φωνούλα να λέει: ¨Ναι, Αστυνομία εκεί.. Έχω να κάνω μια καταγγελία...¨

[ΕΓΩ σε πλήρωσα καταραμένο μηχάνημα, ΕΓΩ σε φορτίζω, ΕΓΩ σου κάνω τις αναβαθμίσεις!]

Δεν το χρησιμοποίησα ξανά. Και δεν πρόκειται. Τουλάχιστον όχι μέχρι να τα ξαναβρούμε. Πριν το χρησιμοποιήσω κανονικά θα κάνω κάνα-δυο διαδρομές που θα με πάει η φωνούλα όπου θέλει. Ίσως του πάρω και καμιά βάση στήριξης. Άλλωστε οι σχέσεις είναι δύσκολες στις μέρες μας, θέλουν δουλειά...

Παρασκευή, 12 Μαρτίου 2010

Stop the world! I want to get off!



“There is a pleasure, sure, In being mad, which none but madmen know!”
John Dryden

“For me, insanity is super sanity. The normal is psychotic. Normal means lack of imagination, lack of creativity.”
Jean Dubuffet

“I became insane, with long intervals of horrible sanity.”
Edgar Allan Poe

“I wouldn't recommend sex, drugs or insanity for everyone, but they've always worked for me.”
Hunter S. Thompson

“Insanity in individuals is something rare, but in groups, parties, nations and epochs it is the rule.”
Friedrich Nietzsche

“Mothers are all slightly insane.”
J. D. Salinger

“Insanity is hereditary; you can get it from your children.”
Sam Levenson

“Control your life through insanity.”
Cliff Burton

“If we weren't all crazy, we would go insane.”
Jimmy Buffett

“Reality is merely an illusion, albeit a very persistent one.”
Albert Einstein

“Stop the world. I want to get off.”
Anthony Newly

“I must have ended up on the wrong planet. Everything here is so strange.”
Sigbjørn Obstfelder

“Beam me up Scotty.”
Star Trek


Πέμπτη, 11 Μαρτίου 2010

Που πάει το παπάκι;



  • Τα νέα οικονομικά μέτρα ανακοινώθηκαν για να μας αποσπάσουν την προσοχή από το DVD της Τζούλιας. Ευτυχώς δεν τα κατάφεραν.
  • Όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ, ολόκληρο το σύμπαν συνωμοτεί και... σε γράφει στα @@ του!
  • Βρέθηκε ο τρόπος να ξεφύγουμε από την κρίση! Εισιτήρια εξωτερικού μόνο από 39 Ευρώ!
  • Τι έχετε πάθει όλοι οι 25άρηδες; Γεράσατε πρόωρα μάλλον...
  • Που πάει το παπάκι;;; -Απορία κάποιου χωρίς γνώσεις πληροφορικής σχετικά με ηλεκτρονική διεύθυνση.
  • Να βλέπεις την πραγματικότητα με άλλα μάτια ή να βλέπεις μια άλλη πραγματικότητα με τα ίδια;
  • Ατάκα σε δημόσια τουαλέτα #3: Ψηλά στον τοίχο. "Τι κοιτάς εδώ; Ντρέπεσαι να δείς την τσ**τσ** σου;"
  • Δικαίωμα στη μοναξιά! Το να φοβάσαι όχι ότι θα μείνεις κάποιες στιγμές μόνος, αλλά ότι δεν θα μπορέσεις να το καταφέρεις τελικά...
  • Που πάει το παπάκι;;; -Απορία κάποιου άλλου με γνώσεις πληροφορικής σχετικά με φιλοσοφικοκοινωνικά θέματα.
  • Φέρτε το γέλιο στον κόσμο! Γαργαλήστε αγνώστους!
  • Ατάκα σε δημόσια τουαλέτα #2: Ακριβώς φάτσα. "Κρατάς στα χέρια σου το μέλλον."
  • Αν βάλω και εγώ μία ρετσίνα μαλαματίνα στον κ*** μου θα μου δώσει κανείς 200.000 Ευρώ;
  • 3.000 διαδήλωσαν για τα νέα μέτρα. Το πολύ. 300.000 είδαν το DVD της Τζούλιας. Τουλάχιστον.
  • Ατάκα σε δημόσια τουαλέτα #1: Στον τοίχο δίπλα στην πόρτα κάτω δεξιά: "Αν διαβάζεις αυτό, σημαίνει ότι ο κ**** σου είναι εκτεθειμένος!"


Παρασκευή, 5 Μαρτίου 2010

Το κορίτσι και το μπουκάλι

Ναι, έπεσα και εγώ στην παγίδα... Ειλικρινά δεν έχω λόγο να γράψω αυτό το άρθρο. Αλλά σκεφτείτε επισκεψιμότητα που θα πάρει το blog μόνο και μόνο από τα συγκεκριμένα tags! Οπότε αν βρεθήκατε εδώ από κάποια μηχανή αναζήτησης... καλά κάνατε, διαβάστε με! Εδώ που φτάσαμε όμως ας σχολιάσουμε κιόλας...

1- Μπράβο η κοπέλα. Μπράβο. Εγώ την καμαρώνω. Αφού το κάνει που το κάνει, το κάνει και σε κάμερα! Και το κάνει καλά... Και όσοι το παίζουν υπεράνω, ποιοτικοί και γενικά χαλαροπιλατογιούχου, ας μην το δουν. Έγω θα το βλεπώ δύο φορές τη μέρα, πρωί βράδυ. Έντολή γιατρού.

2- Έγινε. Αυτό που ψάχνουμε όλοι. Να γίνουμε. 100.000 κομμάτια σε μία μέρα και έγινε. Και άλλοι δουλεύουν για 700 ευρώ. Και γ*****ούντε στη δουλειά. Θα μου πείς, και η Τζούλια τι κάνει...

3- Άκουσα ιστορίες για πατεράδες και γιούς που ο ένας μετά τον άλλον αγοράζανε το άξιο dvd! Και όπως είπε ο κολλητός Σ. "Ακόμα και όσοι δεν είναι εξοικειωμένοι με την νέα τεχνολογία πρέπει να δουν το ντοκυμαντέρ αυτό, και έχουμε ευθύνοι εμείς οι 'γνώστες' να τους βοηθήσουμε. Ακόμα και στους πατεράδες μας!"

4- Τεχνική, στυλ, καλή διάθεση, πνεύμα συνεργασίας, φωτογένεια. Μια τέτοια παραγωγή είναι τέχνη, και σαν τέχνη πρέπει να την αντιμετωπίζουμε.

5- Πόνεσε όμως η κοπέλα. Το είπε. Και όχι ότι να'ναι πόνος. Άρτια γνώση ανατομίας. Ξέρει ακριβώς που πονάει. Και κυρίως γιατί.

6- Η σαμπάνια μου άρεσε. Ήταν το κάτι διαφορετικό. Και όχι μόνο αισθητικά και καλλιτεχνικά. Ήταν συνάμα και μια επιστημονική μελέτη, μια απόπειρα επεξήγησης ενός φαινομένου, γνωστό ως bottleneck (http://en.wikipedia.org/wiki/Bottleneck), που συχνά απαντάται σε σε πολλούς τομείς της κοινωνίας μας. Ε τώρα και σε έναν παραπάνω.

7- Την ίδια ώρα που κυκλοφόρησε το dvd γίνονταν ανακοινώσεις για φόρους, αυξήσεις και περικοπές. Απόλυτη οικονομική κρίση. Και; Ειλικρινά δεν νοιάστηκε κανείς. Στο κάτω κάτω, η Τζούλια μας έκανε μια περίληψη για το πως θα είναι και η ζωή των υπολοιπών με τα νέα μέτρα που έρχονται. Και ναι, θα πονέσουμε και εμείς. Ας το κάνουμε τουλάχιστον με στυλ, όπως η Τζούλια μας.

8- Τον τύπο δεν πρέπει να τον συμπαθούσε και πολύ. Είναι και λίγο απόμακρη η κοπέλα από την φύση της. Μα***α τον ανέβαζε, μα***α τον κατέβαζε. Αλλά δεν πρέπει να τον αγαπάει πραγματικά. Ούτε ένα φιλί στο στόμα ρε Τζούλια;

9- Και τώρα που είπα για τον τύπο. Τι παλαμα... παλλικάρι ήταν αυτό; Πόση ώρα δουλειά έκανε; Εργάτης. Δυνατός. Με αντοχές. Μήπως η εν λόγω κυρία τον άφηνε σεξουαλικά αδιάφορο; Γιατί σε μια τοπική έρευνα παρέας η αντρική αντοχή μας (αν ήμασταν εμείς στη θέση του - αχ...) θα κυμαινόταν κάπου ανάμεσα στα 3 με 5 λεπτά μέχρι το 'μπαμ' (εγώ θα ήμουν στα 3, μην πω και 2,5...).

10- Τελικά: Καλά έκανε. Και ναι μας άρεσε. Και ναι, όλοι αγαπάνε τις κοπέλες τους, αλλά η Τζούλια Τζούλια. Και ναι, έκανε πολλά παλλικάρια να ξεδώσουν, να θυμηθούν τα παλιά (μάθε τέχνη και άστηνε, και αν πεινάσεις... you know... πιάστηνε!). Και ναι, έκανε πολλές κοπέλες να ξενερώσουν. Και ναι δεν μας ένοιαξε κιόλας. Και ναι έκανε και πιο πολλόυς να φορέσουν το προσωπείο του ποιοτικού και να κριτικάρουν (Αν θες να το παίξεις ποιοτικός δεν θα σε ενδιέφερε η Τζούλια - αλλά την είδες και εσύ την τσοντούλα σου ε; Μην κρύβεσαι!). Και ναι σαν να ζήλεψαν κιόλας μερικοί - και όχι μόνο τα φράγκα...

ΚΑΙ ΝΑΙ η κοπέλα έβγαλε και τα μάτια της και λεφτά! Ας καταφέρναμε και εμείς ένα από τα δύο τόσο καλά όσο αυτή...

Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2010

Αποθαρρυντική Αφίσα: Σεξ και Πονοκέφαλος


Ένα από τα πιο διασκεδαστικά πράγματα στον παγκόσμιο ιστό (εκτός από τους χρήστες του) είναι τα λεγόμενα demotivational posters (δοκιμάστε το στο google). Η φιλοσοφία τους απλή. Αρχικά ξεκίνησαν ως motivational posters, δηλαδή παρακινητικού περιεχομένου. Πχ. Εικόνα μιας κορυφής βουνού και από κάτω ατάκα του στύλ: "Επιτυχία. Θέλει Θυσίες." Ο καλός παγκόσμιος ιστός έβαλε όμως και εδώ το χεράκι του. Οι "διασκεδαστικοί χρήστες" του (βλέπε παραπάνω) τράβηξαν λίιιιιγο την θεματολογία μέχρι τα όρια του αστείου, έξυπνου, πρόστυχου κλπ. Μια εικόνα, όχι πάντα αστεία, και ένα σχόλιο με μεγάλα άσπρα γράμματα από κάτω. Αν η συνταγή πετύχει το αποτέλεσμα είναι αρκετό να σε κάνει να γελάσεις και να θες να δείς κι άλλο!

Προσπαθώντας λοιπόν να θίξω ένα καθημερινό ζήτημα και να εισάγω τα demotivational και στα ελληνικά, έφτιαξα και εγώ το πρώτο μου. Ευρύτερο θέμα; Τι άλλο. Σεξ. Στόχος; Τι άλλο. Γυναίκες. Και όπως δήλωσε άγνωστος διασκεδαστικός χρήστης του παγκόσμιου ιστού :
"Ο άντρας ανακάλυψε τη γυναίκα και εφηύρε το σεξ. Η γυναίκα ανακάλυψε το σεξ και εφηύρε τον πονοκέφαλο."
Και κάπου εδώ έρχεται η ατάκα-απάντηση του πολύ καλού μου φίλου Ν. :
"-Καλά, τι ιδιαίτερο έχουν οι γυναίκες στα 18; -Δεν έχουν ανακαλύψει ακόμα τον πονοκέφαλο!"

Από τούτο 'δω το βήμα καλώ λοιπόν όλους τους άντρες να κάνουν την ανατροπή! Το status quo θέλει τον άντρα πάντα με "όρεξη". Ότι και να τραβάει όλη μέρα. Όσα και να του έχει σούρει το αφεντικό του. Όσα γκόλ και να έχει φάει η ομάδα του. Όσες φορές και να του έχει κλείσει το πάρκινγκ ο γείτονας. Αν δεν είναι "ορεξάτος" πάει. Του κόλλησε η στάμπα του "Καμπόη". Από το cowboy. Ξέρετε, τους "λεβέντες" του Brokeback Mountain.
Ας ανακαλύψουμε και εμείς τον πονοκέφαλο! Δικαίωμα στην άρνηση!

Κλέινω με ένα σχετικό ανεκδοτάκι για να χαλαρώσουν τα πνεύματα.

"Ένας τύπος πάει με την γυναίκα του στον ζωολογικό κήπο. Κάποια στιγμή φτάνουν μπροστά σε ένα κλουβί με έναν τεράστιο άγριο γορίλα. Μια ταμπέλα μπροστά στο κλουβί έγραφε:
ΑΓΡΙΟΣ ΑΡΣΕΝΙΚΟΣ ΑΦΡΙΚΑΝΙΚΟΣ ΓΟΡΙΛΑΣ. ΜΗΝ ΠΛΗΣΙΑΖΕΤΕ. ΠΟΛΥ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ.
Ο τύπος πρόσεξε πως ο γορίλας κοιτούσε την γυναίκα του και άρχισε να πηδάει πάνω κάτω στο κλουβί του.
- Ρε γυναίκα, δεν βγάζεις την μπλούζα να δούμε τι θα κάνει ο γορίλας όταν σε δει με το σουτιέν;

- Τι λες τώρα; Κι αν μας δουν;

- Ποιος θα μας δει; Δεν είναι κανείς τριγύρω. Έλα βγάλ’ τη και θα έχει πλάκα.
Τι να κάνει, τη βγάζει. Λύσσαξε ο γορίλας. Χοροπηδούσε σαν τρελός και κουνούσε τα κάγκελα έτοιμος να τα σπάσει.

- Για βγάλε και το σουτιέν να δούμε τι θα κάνει!

- Ε όχι. Έχει κόσμο σου λέω!

- Έλα μωρέ, δεν μας βλέπει κανένας.

Για να μην πολυλογούμε, βγάζει το σουτιέν, βγάζει το παντελόνι, βγάζει και το βρακί. Ο γορίλας μασούσε σίδερα από την "όρεξη". Με μια αστραπιαία κίνηση, ανοίγει ο τύπος την πόρτα του κλουβιού, σπρώχνει την γυμνή γυναίκα του μέσα, ξανακλειδώνει και της λέει:

- ΤΩΡΑ ΠΕΣ ΤΟΥ ΟΤΙ ΕΧΕΙΣ ΠΟΝΟΚΕΦΑΛΟ!"


Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2010

Ανάλυσέ το

Ένας φίλος μου πήγε εχθές επίσκεψη σε ψυχιατρική πτέρυγα γνωστού δημόσιου νοσοκομείου... Χμμ... Ας είμαστε ειλικρινείς. Εγώ πήγα. Και όχι απλή επίσκεψη. Σαν ασθενής. Για εξέταση. Να δουν αν έχω τον έλεγχο πλοήγησης ή αν... το 'χω χάσει το μπαλάκι! Μην αναρωτηθείτε τους λόγους. Και κυρίως μην με ρωτήσετε. Δεν μπορώ τις πολλές ερωτήσεις. Δεν μπορώ και τους πολλούς ανθρώπους. Δεν μπορώ κανέναν σας! Είμαι ιππότης Jedi! Μπλέ! 128! Ζήτω ο Μπομπ Σφουγγαράκης Τετραγωνοπαντελονής!

Εμπειρία 1η: Στο κεντρικό ταμείο για εισιτήριο (γύρω γεμάτο κόσμο).
-Έχω ραντεβού για μια εξέταση.
-Που;
-ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ! (Με έντονη κοφτή φωνή και ελαφριά κλίση του σαγονιού αριστερά)
Με εξυπηρέτησαν αμέσως. Και κανείς δεν παραπονέθηκε. Η γραφειοκρατεία λύγισε.

Εμπειρία 2η: Στη γραμματεία της Ψυχιατρικής πτέρυγας ενώ κατέθετα στο γιατρό τα χαρτιά μου. Ξέρετε, του έδινα μερικά, μου έδωσε και αυτός κάνα δυο πίσω κ.ο.κ. Ξαφνικά μπουκάρει τύπος. Άνω των 50. Ντύσιμο ατημέλητο. Στην πλάτη μαύρη τσάντα Polo. Μαλλί μακρύ, γκρίζο, αχτένιστο και φουντωτό. Γυαλιά μυωπίας τεράστια και κοκκάλινα. Ύφος απίστευτα ψυλλιασμένο. Περιεργαζόταν ύποπτα όλο το χώρο ενώ φαινόταν να είναι στον κόσμο του. Έκανε και κάνα δυο στροφές γύρω από τον εαυτό του. Επιτόπου. Σαν φιγούρα.
Λέω εδώ είμαστε. Ο τύπος το 'χει καβαλήσει το σύννεφο. Το 'χασε το τρένο, πως το λένε. Φοβήθηκα μην είχε και τίποτα εκρηκτικά στην τσάντα. Τίποτα χατζάρια. Ξέρω 'γω...
Τον κοιτάζει ο γιατρός στα μάτια, του χαμογελάει και τι του λέει;
"Καλημέρα κύριε Διευθυντά!"
Ωχ...

Εμπειρία 3η: Με έχει φωνάξει ο γιατρός στο γραφείο του. Δεν με κοίταξε. Δεν μου μίλησε. Μου έγραψε ένα χαρτί και μου λέει έφυγες. Έφυγα. Αφού δεν με πήρε χαμπάρι. Και είχα και όρεξη να του πουλήσω καμία ιστορία. Ακόμα μέσα θα με είχαν! (-Δεν είμαι τρελός, πλάκα έκανα! - Ναι καλά, όλοι τα ίδια λέτε!) Που έχει φτάσει η ψυχιατρική όμως... Ούτε μου μίλησε, ούτε με κοίταξε. Και είδε ότι ήμουν κομπλέ. Ιατρικό ένστικτο...

Συμπέρασμα 1ο: Κάθε πτέρυγα δημόσιου νοσοκομείου θα μπορούσε να ονομαστεί Ψυχιατρική. Όλες πληρούν τις προυποθέσεις. Απλά δεν το κάνουν για να μην μπερδευόμαστε.

Συμπέρασμα 2ο: Το υφάκι Κωνσταντάρα (τρελός είμαι, ό,τι θέλω κάνω... ιτιά ιτιά...) περνάει για τα πάρε δώσε σου με το δημόσιο. Σου λέει ο άλλος, κι αν λές αλήθεια; Και δεν το ρισκάρει και σε εξυπηρετεί.

Συμπέραμα 3ο: Αν όλες οι ψυχιατρικές εξετάσεις είναι τόσο hardcore έχουμε πρόβλημα... Ας αρχίσουμε να κοιτάμε τους διπλανούς μας πιο ύποπτα...

Συμπέρασμα 4ο: "Χωρίς ενεργό ψυχοπαθολογικό στον παρόντα χρόνο" έλεγε το χαρτί. Ησυχάσατε; Εγώ όχι. Και επαναλαμβάνω τονίζοντας: "Χωρίς ενεργό ψυχοπαθολικό ΣΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΧΡΟΝΟ". Στον παρόντα. Στον μέλλοντα δεν εγγυάται τίποτα ο γιατρός. Ούτε εγώ. Δοκιμάστε με λοιπόν!

Feelin' lucky today, punk?

Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2010

Σκόρπια λόγια

Δεν μπορώ να ξυπνήσω με τίποτα. Ξενύχτησα χθες και δουλεύω χαράματα σήμερα. Αλλά είμαι πιτσιρικάς. Και σαν να έχω την ανάγκη να αποδείξω σε όλους ότι δεν γέρασα. Middle-age crisis στα 25 μου; Ας πιω ένα τσάι να το ξεπεράσω.

Ποτέ τσάι όμως. Καφεδάκι. Ή μάλλον καφεδάκια. Ή ακόμα καλύτερα καφεδάρες. Το στομάχι αντέχει, ο ύπνος έρχεται έτσι κι αλλιώς και η καφεΐνη φαίνεται να μην με επηρεάζει πια. Θα δοκιμάσω μικρά ηλεκτροσόκ.

Τα ηλεκτροσόκ θα είχαν πλάκα. Όχι πολλά Volt. Λίγα, ίσα να διαστέλλονται μερικοί μύες. Λαϊκιστή να τεντώνονται νεύρα. Έχω κάμποσους στο μυαλό μου που θα τους το επέβαλα έτσι για πλάκα. Αυτό θα ήταν ένα ενδιαφέρον skill. Κάτι σαν ικανότητα μεταλλαγμένου.

Πολύ ωραίο skill θα ήταν επίσης να μπορούσε κάποιος να εμφανίσει μια ποικιλία από το πουθενά. Ξέρετε από αυτές του ούζου. Αλλά τις μεγάλες, αυτές με τα σαλαμάκια, τους κεφτέδες και τα διάφορα. Όχι μαρούλια και χόρτα και λοιπά χορτοφαγικά. Θα γινόμουν ο πιο χοντρός μεταλλαγμένος.

Δεν είμαι χοντρός, αν και το ακούω συχνά. Θα φταίει η κοιλίτσα. Την απέκτησα στα πλαίσια της διαδικασίας ωρίμανσης μου. Μαζί με εμπειρίες και γνώσεις. Η βασική ιδέα είναι ότι είμαι γλυκούλης με κοιλίτσα. Βαρέθηκα. Θέλω να γίνω κακός με φέτες.

Θυμάστε τη διαφήμιση της Coca-Cola Light; Ένα μεγάλο χειροκρότημα για τον τάδε που πλήρωσε ένα ολόκληρο μήνα γυμναστήριο και... πήγε! Μπράβο και στην Conn-x. Αγαπημένη ραδιοφωνική διαφήμιση αυτόν το καιρό; Αγάπη Conn-x. «-Η δικιά μου Conn-x είναι καλύτερη. – Μα έχουμε την ίδια! – Ναι αλλά η δικιά μου είναι καλύτερη. Γιατί έτσι.»

Κλείνω και προσπαθώντας να σώσω την κατάσταση θα μιλήσω για κάτι επίκαιρο και σοβαρό. Το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας και της στάθμης των θαλασσών. Αν και πάντα in θέμα, όλοι λένε τα ίδια. Διαφωνώ. Και αιτιολογώ. ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!!! ΠΑΡΑΛΙΕΣ ΠΑΝΤΟΥ!!! ΤΕΚΙΛΑΑΑ!!!